🪐 Ο αστρολογικός συμφραζόμενος της στιγμής
Ο ουρανός στις 3 Απριλίου του 33 μ.Χ. ήταν μια σκανδάλη τιτάνιων δυνάμεων έτοιμη να σφυρίξει. Κεντρική φιγούρα αυτής της στιγμής ήταν ο Πλούτωνας στον Τοξότη, ο οποίος μόλις είχε εισέλθει σε ακριβή αντίθεση με τον Δία στους Διδύμους. Ο ορβίσκος αυτής της αντίθεσης ήταν μικρότερος από 0.3°, καθιστώντας την ίσως την πιο τεταμένη και μοιραία όψη ολόκληρου του χάρτη. Ο Πλούτωνας, το αρχέτυπο της απόλυτης μεταμόρφωσης, του θανάτου και των υποχθόνιων κόσμων, βρισκόταν απέναντι από τον Δία — τον πλανήτη της επέκτασης, της πίστης, του νόμου και της ανώτερης γνώσης. Αυτό δεν είναι απλώς μια σύγκρουση· είναι ένα ρήγμα στην υφή της πραγματικότητας ανάμεσα στο παλιό σύστημα πεποιθήσεων (ο ιουδαϊκός νόμος, η λατρεία του Ναού) και μια νέα, ανατρεπτική δύναμη που επρόκειτο να καταστρέψει αυτό το σύστημα για να αναγεννηθεί με διαφορετική ποιότητα. Ο Πλούτωνας ήταν ανάδρομος, υποδεικνύοντας την εσωτερική, καρμική και αναπόφευκτη φύση αυτής της σύγκρουσης — ερχόταν από τα βάθη των αιώνων.
Ταυτόχρονα, ο Πλούτωνας σχημάτιζε ένα ακριβές τρίγωνο (2.9°) με τον Ουρανό στον Λέοντα, ο οποίος ήταν επίσης ανάδρομος. Ο Ουρανός είναι ο πλανήτης των ξαφνικών ανακαλύψεων, των επαναστάσεων και των φωτισμών από ψηλά. Το τρίγωνο μεταξύ αυτών των δύο αργών γιγάντων δημιουργεί ένα κανάλι για την απελευθέρωση τεράστιας ενέργειας: η καταστροφική δύναμη του Πλούτωνα λαμβάνει ένα δημιουργικό, απελευθερωτικό κανάλι μέσω του Ουρανού. Αυτή είναι η όψη της «δημιουργικής καταστροφής» στην καθαρή της μορφή. Επιπλέον, ο Ουρανός βρισκόταν σε ακριβή σύνοδο με τον Μιζάρ (17°35' Λέοντα) — το αστέρι της γνώσης και της ανακάλυψης, και ο Πλούτωνας με τον Νούνκι (14°39' Τοξότη), το αστέρι του ιερού νόμου και της πνευματικής εξουσίας. Ο ουρανός κυριολεκτικά φώναζε ότι η παλιά τάξη των θυσιών θα συντριβεί για χάρη μιας νέας αποκάλυψης. Και τέλος, η Σελήνη στις 3°26' του Σκορπιού σχημάτιζε έναν ακριβή τετραγωνισμό με τον Ποσειδώνα στις 0°26' του Υδροχόου (ορβίσκος 3.0°). Αυτή είναι μια όψη μυστικιστικής θυσίας, διάλυσης των ορίων και βαθύ συναισθηματικού τραύματος, το οποίο επρόκειτο να γίνει η βάση για μια νέα συλλογική ψευδαίσθηση (ή πίστη). Η Σελήνη στον Σκορπιό είναι θάνατος και μυστήριο· ο Ποσειδώνας στον Υδροχόο είναι το ιδανικό της αδελφοσύνης, πνιγμένο σε δάκρυα.
⚡ Δυναμικό και ισχύς του γεγονότος
Γιατί ακριβώς αυτή η ημέρα έγινε ο άξονας της ιστορίας; Επειδή εκείνη τη στιγμή συνέκλιναν αρκετοί μοναδικοί κύκλοι. Ο κυριότερος από αυτούς είναι η ακριβής αντίθεση Δία-Πλούτωνα, η οποία συμβαίνει κάθε 12-13 χρόνια, αλλά εδώ ενισχύθηκε στο έπακρο από τη συμμετοχή του Ερμή και της Αφροδίτης. Βλέπουμε δύο ολόκληρα Τ-τετράγωνα με την ίδια βάση: ο Δίας στους Διδύμους — στο κέντρο, και ο Πλούτωνας στον Τοξότη και ο Ερμής/Αφροδίτη στους Ιχθείς σχηματίζουν τις δοκούς. Αυτό σημαίνει ότι η σύγκρουση της πίστης (Δίας-Πλούτωνας) ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την επικοινωνία (Ερμής) και τις αξίες της αγάπης (Αφροδίτη). Ο Ερμής στις 19°53' των Ιχθύων, σε σύνοδο με την Αφροδίτη (ορβίσκος 1.6°), μιλούσε για ένα θεϊκό μήνυμα που έπρεπε να μεταδοθεί μέσω μιας πράξης ύψιστης αγάπης και θυσίας. Αλλά αυτός ο Ερμής βρισκόταν σε τετραγωνισμό με τον Δία (5.0°) και τον Πλούτωνα (5.2°). Ο Λόγος σταυρώθηκε ανάμεσα στον νόμο και την άβυσσο.
Ο Ήλιος στις 13°19' του Κριού σχημάτιζε ένα Μεγάλο Τρίγωνο με τον Πλούτωνα και τον Ουρανό. Αυτό είναι ένα σχήμα «ουράνιας ευλογίας» για την καταστροφή. Ο Ήλιος είναι ο ίδιος ο Ιησούς, ο Υιός, η κεντρική φιγούρα του δράματος. Το τρίγωνό του με τον Πλούτωνα (1.3°) δίνει τη δύναμη της ανάστασης από τους νεκρούς, και το τρίγωνο με τον Ουρανό (4.3°) τη μοναδικότητα της αποστολής και τη ρήξη με την παράδοση. Ταυτόχρονα, ο Ήλιος βρισκόταν σε ακριβή τετραγωνισμό με τον Κρόνο στον Καρκίνο (2.9°). Ο Κρόνος στον Καρκίνο είναι το αρχέτυπο της Μητέρας-Γης, που υποφέρει από άκαμπτους περιορισμούς, είναι το κάρμα της γενιάς, ο θεσμός της οικογένειας και της παράδοσης που απορρίπτει τον προφήτη. Ο τετραγωνισμός του Ήλιου με τον Κρόνο είναι η σταύρωση με την πιο κυριολεκτική έννοια: η πίεση της εξουσίας (Κρόνος) καταστρέφει την ατομική ζωή (Ήλιος). Αλλά το τρίγωνο του Ήλιου με τον Πλούτωνα υπόσχεται ότι αυτή η καταστροφή δεν είναι το τέλος, αλλά μια μεταμόρφωση. Το γεγονός ήταν «καταδικασμένο» αστρολογικά, καθώς ο Πλούτωνας μόλις εισερχόταν στην εποχή του (Ουρανός-Πλούτωνας), και αυτό ήταν ένα από τα πρώτα καταστροφικά του χτυπήματα στον παλιό κόσμο.
🌊 Συνέπειες — πλανητικά κύματα
Αμέσως μετά το γεγονός, ο διαμετακομιστικός Πλούτωνας άρχισε να κινείται αργά προς μια σύνοδο με τη Λευκή Σελήνη (Σελήνη) στον Τοξότη (ορβίσκος 2.8°). Η Σελήνη είναι ο φύλακας-άγγελος, το σημείο της αγνότητας και της θείας πρόνοιας. Η σύνοδος του Πλούτωνα με αυτήν την ημέρα της σταύρωσης υποδεικνύει ότι αυτή η δολοφονία δεν ήταν μια τυχαία σκληρότητα, αλλά μια ιερή θυσία, που έθεσε το πρόγραμμα για τα επόμενα 2000 χρόνια. Τις επόμενες δεκαετίες, καθώς ο Πλούτωνας πέρασε από τον Τοξότη και στη συνέχεια εισήλθε στον Αιγόκερω (περίπου 37-50 μ.Χ.), άρχισε η διαμόρφωση του θεσμού της Εκκλησίας: ο Πλούτωνας στον Αιγόκερω είναι ιεραρχία, εξουσία και δόγμα. Το κύμα από τη σταύρωση πέρασε μέσω του τετραγωνισμού του Δία προς τον Κρόνο (Δίας στους Διδύμους, Κρόνος στον Καρκίνο — τετραγωνισμός κατά ζώδια). Αυτό δημιούργησε μια ένταση μεταξύ του «λόγου» (Ευαγγέλιο) και της «παράδοσης» (Ιουδαϊσμός), η οποία εκδηλώθηκε με την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ. (διαμετακόμιση Πλούτωνα στο ζώδιο της Παρθένου, αντίθεση με τον γενέθλιο Δία και σύνοδο με τον γενέθλιο Κρόνο; — όχι, αλλά κοντά).
Μετά από 12-13 χρόνια, όταν ο Δίας επέστρεψε σε αντίθεση με τον γενέθλιο Πλούτωνα (περίπου 45-46 μ.Χ.), ξεκίνησε η Αποστολική Σύνοδος στην Ιερουσαλήμ, όπου αποφασίστηκε το ερώτημα: πρέπει οι εθνικοί να γίνουν Ιουδαίοι για να είναι Χριστιανοί; Αυτό ήταν άμεση συνέπεια της σύγκρουσης «Νόμος εναντίον Πίστης», που είχε τεθεί στον χάρτη. Μετά από 84 χρόνια (κύκλος Ουρανού) ο Ουρανός επέστρεψε στις 17° του Λέοντα (περίπου 117 μ.Χ.) — αυτή ήταν η εποχή των διωγμών των Χριστιανών επί Τραϊανού και Πλίνιου του Νεότερου, όταν η νέα πίστη συγκρούστηκε με την κρατική μηχανή. Μετά από 248 χρόνια (κύκλος Πλούτωνα) ο Πλούτωνας επέστρεψε στις 14° του Τοξότη (περίπου 281 μ.Χ.) — αυτή ήταν η παραμονή της νομιμοποίησης του Χριστιανισμού επί Κωνσταντίνου (313 μ.Χ.). Το κύμα από τη σταύρωση δεν εξασθενούσε, αλλά μάλλον κέρδιζε δύναμη, περνώντας μέσα από κάθε πλανητικό βρόχο.
🌍 Συμβολισμός για την ανθρωπότητα
Αυτός ο χάρτης είναι το αρχετυπικό μοτίβο του «Θανάτου του Θεού» και της επακόλουθης αναγέννησης μέσω της θυσίας. Ο Πλούτωνας στον Τοξότη είναι η καταστροφή της παλιάς πίστης για να δημιουργηθεί μια νέα, πιο καθολική. Ο Δίας στους Διδύμους είναι η δυαδικότητα της γνώσης: υπάρχει ο Νόμος (Παλαιά Διαθήκη) και υπάρχει το Καλό Νέο (Καινή Διαθήκη). Η αντιπαράθεση αυτών των δύο πλανητών δεν είναι απλώς μια σύγκρουση Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού, είναι ένα αιώνιο αρχέτυπο: η σύγκρουση μεταξύ γράμματος και πνεύματος, μεταξύ θεσμού και αποκάλυψης. Το τρίγωνο του Πλούτωνα με τον Ουρανό στον Λέοντα λέει ότι αυτή η νέα πίστη θα έχει μια βασιλική, μοναρχική φύση (Χριστός-Βασιλιάς), αλλά η έλευσή της θα είναι ξαφνική και επαναστατική, σαν αστραπή.
Η Σελήνη στον Σκορπιό σε τετραγωνισμό με τον Ποσειδώνα στον Υδροχόο είναι το κλειδί για τη συναισθηματική επίδραση του γεγονότος. Τα δάκρυα της Μητέρας (Σελήνη) στους πρόποδες του σταυρού, αναμεμειγμένα με μυστικιστική έκσταση (Ποσειδώνας), δημιούργησαν μια θρησκεία βασισμένη στη συμπόνια και το συλλογικό τραύμα. Ο Ποσειδώνας στον Υδροχόο είναι το ιδανικό της παγκόσμιας αδελφοσύνης, αλλά επιτεύχθηκε μέσω της θυσίας και της διάλυσης των ορίων (θάνατος). Η Λευκή Σελήνη (Σελήνη) σε σύνοδο με τον Πλούτωνα λέει ότι εκείνη τη στιγμή δόθηκε στην ανθρωπότητα μια ευκαιρία για λύτρωση, αλλά μέσω της βαθύτατης οδύνης. Αυτό το γεγονός μετέφερε την ανθρωπότητα από την εποχή των τοπικών φυλετικών θεών στην εποχή μιας ενιαίας, καθολικής θρησκείας, όπου κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει προσωπική σχέση με τον Θεό μέσω της θυσίας. Ήταν μια στροφή από το αρχέτυπο του Κρόνου (Νόμος, όρια, παράδοση) στο αρχέτυπο του Δία-Ποσειδώνα (Πίστη, έλεος, διάλυση ορίων), αλλά μέσω του πλουτώνιου θανάτου.
📜 Αστρολογικά μαθήματα και μοτίβα
Ο χάρτης της σταύρωσης μας διδάσκει ότι οι πιο μοιραίες στιγμές της ιστορίας συμβαίνουν σε ακριβείς όψεις αργών πλανητών, ιδιαίτερα σε αντιθέσεις και τετραγωνισμούς. Το μοτίβο «Δίας-Πλούτωνας» σε οποιαδήποτε εκδήλωσή του (αντίθεση, τετραγωνισμός, σύνοδος) συνδέεται πάντα με μια κρίση πίστης, νόμου και εξουσίας, η οποία οδηγεί σε μια θεμελιώδη μεταμόρφωση της κοινωνίας. Αυτό το μοτίβο επαναλήφθηκε στην εποχή της Μεταρρύθμισης (1517, όταν ο Μαρτίνος Λούθηρος κάρφωσε τις θέσεις στην πόρτα — ο διαμετακομιστικός Πλούτωνας στον Τοξότη σε αντίθεση με τον Δία στους Διδύμους; — όχι, αλλά τον 16ο αιώνα υπήρχαν παρόμοιες διαμορφώσεις) και τον 20ό αιώνα (σύνοδος Δία και Πλούτωνα το 1994-1995 στον Τοξότη — άνθηση νέων θρησκευτικών κινημάτων και αιρέσεων).
Δεύτερο μάθημα: ο τετραγωνισμός του Ήλιου με τον Κρόνο τη στιγμή του «θανάτου του ήρωα» είναι ένα καθολικό μοτίβο μαρτυρίου. Οποιοδήποτε γεγονός όπου η ατομικότητα (Ήλιος) καταστέλλεται από το σύστημα (Κρόνος) δημιουργεί ένα ισχυρό καρμικό αποτύπωμα. Αυτό φαίνεται στους θανάτους μορφών όπως ο Σωκράτης (Ήλιος σε τετραγωνισμό με τον Κρόνο; — στον χάρτη της εκτέλεσής του), η Ιωάννα της Λωραίνης, ο Τζον Κένεντι. Το τρίγωνο του Ήλιου με τον Πλούτωνα σε τέτοιους χάρτες εγγυάται ότι ο θάνατος δεν θα είναι το τέλος, αλλά θα γίνει η αρχή ενός νέου μύθου.
Τρίτο μάθημα: η Σελήνη στον Σκορπιό σε όψη με τον Ποσειδώνα είναι πάντα τα «δάκρυα του κόσμου» που γίνονται η βάση για ένα συλλογικό όνειρο (ή ψευδαίσθηση). Αυτό το μοτίβο μας διδάσκει ότι οι μεγάλες θρησκείες και ιδεολογίες γεννιούνται από το τραύμα και τη θυσία, και όχι από μια ορθολογική επιλογή. Ο χάρτης του 33 μ.Χ. είναι ένα πρότυπο βάσει του οποίου μπορεί κανείς να διαβάσει οποιαδήποτε γεγονότα που σχετίζονται με μια θεμελιώδη αλλαγή στο πνευματικό τοπίο της ανθρωπότητας.
📚 Ιστορικές παραλληλίες και επανάληψη του κύκλου
Η πλανητική εποχή Ουρανού-Πλούτωνα (περίπου 1966-2000) και οι φάσεις της είναι το κλειδί για την κατανόηση ότι ο χάρτης του 33 μ.Χ. δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μέρος ενός μεγαλύτερου κύκλου. Η ίδια η σταύρωση συνέβη στην αυγή αυτής της εποχής, όταν ο Ουρανός και ο Πλούτωνας μόλις άρχιζαν να πλησιάζουν (ήταν σε τρίγωνο, όπως και στον χάρτη). Ιστορικά, η εποχή Ουρανού-Πλούτωνα χαρακτηρίζεται από την καταστροφή παλαιών ιεραρχιών, την ανακάλυψη νέων τεχνολογιών και πνευματικών παραδειγμάτων. Η σταύρωση του 33 μ.Χ. είναι η πρώτη, συγκλονιστική εκδήλωσή της: η καταστροφή της θεοκρατίας (Πλούτωνας) μέσω της ατομικής αποκάλυψης (Ουρανός).
Πρώτη παραλληλία: 1776 — η Αμερικανική Επανάσταση. Εκείνη τη στιγμή, ο Πλούτωνας ήταν στον Αιγόκερω και ο Ουρανός στους Διδύμους, σχηματίζοντας έναν τετραγωνισμό (περίπου 200 χρόνια πριν από την εποχή μας). Αυτή ήταν επίσης η καταστροφή της παλιάς μοναρχικής εξουσίας (Πλούτωνας) στο όνομα μιας νέας ελευθερίας (Ουρανός). Αλλά το 33 μ.Χ. η όψη ήταν τρίγωνο (αρμονική), που έδωσε γέννηση σε μια *θρησκεία* και όχι σε ένα *πολιτικό σύστημα*. Το τρίγωνο είναι ροή, ενώ ο τετραγωνισμός είναι αγώνας.
Δεύτερη παραλληλία: 1492 — η ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο και η εκδίωξη των Εβραίων από την Ισπανία. Ο Πλούτωνας ήταν στον Τοξότη (όπως και το 33 μ.Χ.) και ο Ουρανός στους Ιχθείς (αντίθετο της Παρθένου). Ήταν αυτό ένα τρίγωνο μεταξύ Πλούτωνα και Ουρανού; Όχι, αλλά σύνοδος Πλούτωνα με Δία στον Σκορπιό; Αυτή ήταν επίσης μια σύγκρουση πίστεων (Καθολικισμός εναντίον Ισλάμ/Ιουδαϊσμού) και η ανακάλυψη ενός νέου κόσμου (Ουρανός). Η σταύρωση είναι η πνευματική ανακάλυψη του «νέου κόσμου» μέσα στον άνθρωπο.
Τρίτη παραλληλία: 1914-1918 — ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Πλούτωνας ήταν στον Καρκίνο (απέναντι από τον Τοξότη) και ο Ουρανός στον Υδροχόο. Ήταν αυτό ένας τετραγωνισμός του Πλούτωνα προς το σημείο της σταύρωσης; Έμμεσα. Αλλά το κυριότερο είναι ότι το 1917 συνέβη η Οκτωβριανή Επανάσταση, η οποία κατέστρεψε την Ορθόδοξη μοναρχία (Πλούτωνας στον Καρκίνο, καταστροφή της παράδοσης). Αυτή ήταν επίσης μια θυσία εκατομμυρίων στο όνομα ενός «λαμπρού μέλλοντος» (Κομμουνισμός — μια κοσμική θρησκεία). Η εποχή Ουρανού-Πλούτωνα τον 20ό αιώνα (1960-2000) έδωσε μια έκρηξη της αντι-κουλτούρας, της σεξουαλικής επανάστασης και νέων θρησκειών — αυτή ήταν μια επιστροφή στο αρχέτυπο του 33 μ.Χ., αλλά σε ένα πιο μαζικό επίπεδο.
Τέταρτη παραλληλία: 2020-2021 — η σύνοδος του Δία και του Πλούτωνα στον Αιγόκερω (ακριβώς 1987 χρόνια μετά τη σταύρωση). Αυτή ήταν μια στιγμή παγκόσμιας κρίσης (πανδημία, οικονομική κατάρρευση), η οποία ανάγκασε την ανθρωπότητα να επανεξετάσει τις αξίες της. Ο Δίας-Πλούτωνας στον Αιγόκερω είναι μια κρίση θεσμών (κυβερνήσεων, εκκλησιών), η οποία ξεκίνησε με τη σταύρωση (καταστροφή του Ναού) και ολοκληρώνεται (ή μεταβαίνει σε μια νέα φάση) τον 21ο αιώνα. Όταν ο Πλούτωνας επιστρέψει στον Τοξότη (περίπου 2223-2244), θα δούμε μια νέα κρίση πίστης, η οποία μπορεί να είναι εξίσου μοιραία με εκείνη του 33 μ.Χ.
❓ Συχνές ερωτήσεις
Ερώτηση: Γιατί η 3η Απριλίου 33 μ.Χ. θεωρείται η ημερομηνία της σταύρωσης, αν οι αστρολόγοι συνήθως αποφεύγουν ακριβείς ημερομηνίες για αρχαία γεγονότα;
Αυτή η ημερομηνία επιλέχθηκε βάσει ανάλυσης των Ευαγγελίων (ημέρα του Πάσχα, Παρασκευή) και αστρονομικών υπολογισμών (πανσέληνος). Η αστρολογική ανάλυση του χάρτη για αυτήν την ημερομηνία δείχνει μια απίστευτη πυκνότητα ακριβών όψεων αργών πλανητών (αντίθεση Πλούτωνα-Δία, τρίγωνο Πλούτωνα-Ουρανού), που αντιστοιχεί σε μια τεκτονική μετατόπιση στην ιστορία. Αν και η ώρα είναι άγνωστη, οι θέσεις των πλανητών κατά ζώδια στις 3 Απριλίου 33 μ.Χ. είναι μοναδικές και δεν έχουν ανάλογες στους επόμενους αιώνες. Αυτό δεν είναι «προσαρμογή», αλλά σύμπτωση του ουράνιου μοτίβου με την παραδοσιακή ημερομηνία.
Ερώτηση: Πώς ερμηνεύεται η απουσία οίκων και ωροσκόπου σε αυτόν τον χάρτη; Μήπως αυτό καθιστά την ανάλυση ελλιπή;
Η απουσία οίκων δεν είναι μειονέκτημα, αλλά πρόκληση για καθαρότητα μεθόδου. Όταν η ώρα είναι άγνωστη, βασιζόμαστε στα πιο αξιόπιστα στοιχεία: τα ζώδια, τις όψεις και τους απλανείς αστέρες. Οι οίκοι θα ήταν υποκειμενικοί. Η ανάλυση κατά ζώδια και όψεις δίνει μια πιο καθολική κατανόηση του αρχέτυπου του γεγονότος, χωρίς να είναι δεσμευμένη σε μια συγκεκριμένη ώρα. Σε αυτήν την περίπτωση, τα σχήματα (Μεγάλο Τρίγωνο, Τ-τετράγωνα) και οι ακριβείς όψεις είναι τόσο ισχυρά που υπερκαλύπτουν οποιεσδήποτε πιθανές παραλλαγές οίκων. Βλέπουμε την ουσία, όχι τις λεπτομέρειες.
Ερώτηση: Τι σημαίνει η ακριβής σύνοδος του Πλούτωνα με τη Λευκή Σελήνη (Σελήνη) την ημέρα της σταύρωσης;
Αυτός είναι ένας από τους ισχυρότερους δείκτες μιας ιερής θυσίας. Ο Πλούτωνας είναι ο πλανήτης του θανάτου, και η Σελήνη είναι το σημείο της αγνότητας και της θείας προστασίας. Η σύνοδός τους (ορβίσκος 2.8°) σημαίνει ότι ο θάνατος του Ιησού δεν ήταν απλώς μια εκτέλεση, αλλά μια πράξη ύψιστης πρόνοιας, προκαθορισμένη από ψηλά. Αυτή είναι η «ενεργοποίηση» του προγράμματος λύτρωσης, όπου η καταστροφή (Πλούτωνας) χρησιμοποιείται για την επίτευξη ενός ύψιστου σκοπού (Σελήνη). Η Λευκή Σελήνη στον Τοξότη είναι ο νόμος, αλλά ο νόμος της αγάπης και της πίστης, ο οποίος επρόκειτο να αντικαταστήσει τον παλιό νόμο των θυσιών.
Ερώτηση: Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές όψεις του Δία (αντίθεση με Πλούτωνα, τετραγωνισμός με Ερμή και Αφροδίτη) στον χάρτη, και τι λέει αυτό για τον ρόλο της εκκλησίας στο μέλλον;
Ο Δίας είναι ο πλανήτης που είναι υπεύθυνος για τη θρησκεία, τον νόμο και την επέκταση. Η σύγκρουσή του με τον Πλούτωνα (αντίθεση) δείχνει ότι η νέα πίστη (Χριστιανισμός) γεννήθηκε από την άμεση άρνηση του παλιού συστήματος (ιουδαϊκός νόμος). Ο τετραγωνισμός του Δία με τον Ερμή και την Αφροδίτη στους Ιχθείς είναι το κλειδί για την εσφαλμένη ερμηνεία: η διδασκαλία (Ερμής) και η αγάπη (Αφροδίτη) διαστρεβλώθηκαν για χάρη του δόγματος (Δίας). Αυτό έθεσε το μοτίβο για μελλοντικά εκκλησιαστικά σχίσματα και την Ιερά Εξέταση, όπου ο «λόγος» και η «αγάπη» θυσιάζονταν στον «νόμο». Η Εκκλησία ως θεσμός γεννήθηκε από αυτόν τον τετραγωνισμό.
Ερώτηση: Πώς συνδέεται το ακριβές αστέρι Μιζάρ στον Ουρανό με την έννοια της «αποκάλυψης» σε αυτό το γεγονός;
Ο Μιζάρ είναι ένα αστέρι στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου, που συνδέεται με την οξεία όραση, τη γνώση και την ανακάλυψη. Η ακριβής σύνοδός του με τον Ουρανό (17°35' Λέοντα) την ημέρα της σταύρωσης είναι μια «έκρηξη» θείας γνώσης. Ο Ουρανός είναι ο πλανήτης των προφητειών και των φωτισμών, και ο Μιζάρ δίνει σε αυτόν τον φωτισμό τη δύναμη να «βλέπει μέσα» από την πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι το γεγονός της σταύρωσης δεν ήταν απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια άμεση αποκάλυψη του Θεού στην ανθρωπότητα, η οποία κατέστρεψε την παλιά εικόνα του κόσμου και έδωσε ένα νέο όραμα. Αυτή είναι μια όψη που καθιστά το γεγονός αιώνιο, και όχι απλώς παρελθόν.