Zadaj pytanie — a niebo odpowiada z wykresu chwili. W tradycji Williama Lilly: signifikatory, werdykt tak lub nie, czas sprawy.
Astrologia horarna odpowiada na konkretne pytanie na podstawie wykresu ułożonego na moment zadania i zrozumienia pytania. To najstarsza gałąź sztuki: pytający (querent) i przedmiot pytania (quesited) otrzymują każdy swój sygnifikator — władcę odpowiedniego domu zgodnie z tradycyjnymi rządami siedmiu widzialnych planet. Aspekt aplikacyjny między nimi zapowiada spełnienie; aspekt separacyjny mówi o chwili, która minęła; Księżyc służy jako uniwersalny współsygnifikator i pokazuje bieg wydarzeń.
Najpierw rozważa się warunki przed wydaniem werdyktu — radykalność wykresu. Następnie ocenia się główny aspekt między sygnifikatorami, wraz z przeszkodami (prohibicja, spalenie, retrogradacja) oraz świadectwami wtórnymi — recepcjami, gwiazdami stałymi, położeniem w domach. Z tego wszystkiego wynika jasna odpowiedź: tak, nie, tak z warunkiem, tak przez pośrednika, lub zbyt wcześnie na werdykt.
Czy mój kochanek wróci, czy dostanę tę pracę, czy zagubiony przedmiot zostanie odnaleziony, czy powinienem zawrzeć tę umowę, czy wygram proces, czy zdam egzamin. Horarna jest najsilniejsza w przypadku konkretnych pytań, które dopuszczają jasną odpowiedź tak lub nie oraz przewidywalny czas.
Sztuka sądzenia karty momentu zadania pytania. Astrolog wyznacza sygnifikatory i sądzi po aspekcie między nimi — tak lub nie, kiedy i jak.
Konkretnie i szczerze, w formie «tak/nie»: nie «co mnie czeka», lecz «czy się pobierzemy», «czy dostanę tę pracę». Jedno pytanie — jedna karta.
Księżyc nie tworzy żadnego głównego aspektu przed wyjściem ze znaku — klasyczny znak, że «nic się nie wydarzy»: sytuacja pozostanie bez zmian, działanie lepiej odłożyć.
Autor: Akim Kaufman, praktykujący astrolog