Quintile configurations — gifts of style and form
Η Πάλμα δεν είναι τόσο σχήμα όσο χειρονομία. Οι ακτίνες της πενταγωνικής όψης (quintile), διασταυρούμενες στο διπλό πενταγωνικό (biquintile), δεν κλείνουν ένα περίγραμμα, αλλά ανοίγουν μια παλάμη που συγκρατεί τη μορφή. Είναι ένα σχέδιο όπου το ύφος γίνεται μοίρα και η γραμμή γίνεται αναπνοή.
Τα δημιουργικά σχήματα — οι πενταγωνικές διαμορφώσεις — ξεχωρίζονται σε ξεχωριστή ομάδα, επειδή η βάση τους, η όψη των 72°, ανήκει στην «αόρατη» αρμονία, που δεν ανάγεται ούτε σε ένταση ούτε σε παθητική συμφωνία. Το πενταγωνικό (quintile) είναι όψη νοητικής φαντασίας, τυπικής αισθητικής και συνειδητού χαρίσματος· δεν είναι τυχαίο που ο Bill Tierney (1983) το αποκάλεσε «όψη της ιδιοφυΐας». Ωστόσο, ανάμεσα σε αυτά τα σχήματα, μόνο ένα — η Πάλμα — ξεχωρίζει. Στην κλασική αστρολογία όψεων, που ξεκινά από τον Kepler και αργότερα αναπτύχθηκε από τον Dane Rudhyar (1973), η Πάλμα δεν θεωρούνταν πλήρες σχήμα: ο Rudhyar την ερμήνευε ως «ανοιχτή βεντάλια» και όχι ως κλειστή διαμόρφωση, και γι' αυτό δεν την συμπεριέλαβε στο σύστημα μοτίβων του. Η Karen Hamaker-Zondag (2000), αντίθετα, αναγνώρισε την ιδιότητά της ως ξεχωριστού σχήματος, τονίζοντας ότι η δυναμική της δεν είναι η κυκλοφορία ενέργειας, αλλά η κρυστάλλωσή της σε καλλιτεχνική ή διανοητική μορφή. Η διαφορά της Πάλμας από άλλα δημιουργικά σχήματα (π.χ. το «Άστρο του Δαβίδ» από εξάγωνα) είναι ότι τα πενταγωνικά (quintiles) δεν σχηματίζουν ισόπλευρο πολύγωνο: εδώ δύο πλανήτες βρίσκονται σε διπλό πενταγωνικό (biquintile, 144°) και ένας τρίτος σε πενταγωνικό (quintile) με καθέναν από αυτούς. Αυτό δημιουργεί όχι έναν κύκλο, αλλά ένα εστιακό σημείο — μια κορυφή όπου το ύφος αποκτά σάρκα. Η Πάλμα δεν «λειτουργεί» τόσο όσο «εμφανίζεται»· είναι ένα δώρο, όχι ένα έργο.
Για την ταυτοποίηση της Πάλμας απαιτούνται τρεις πλανήτες (ή σημεία) που συνδέονται με δύο πενταγωνικές όψεις (quintiles, 72°) και μία διπλή πενταγωνική (biquintile, 144°). Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό είναι ότι ο πλανήτης που σχηματίζει το διπλό πενταγωνικό (biquintile) με τους άλλους δύο γίνεται η κορυφή της «παλάμης»· λειτουργεί ως παράγοντας στιλιζαρίσματος, κέντρο μορφοποίησης. Μην το συγχέετε με τη διαμόρφωση «ιστίο» (τρίγωνο + εξάγωνο + τετράγωνο) — εκεί υπάρχει διαφορετική γεωμετρία και διαφορετική ποιότητα: η Πάλμα δεν περιέχει ούτε μείζονες εντάσεις ούτε τρίγωνα. Επίσης, διακρίνεται από το «πενταγωνικό τρίγωνο» (τρία πενταγωνικά, 72°–72°–216°) — το τελευταίο δεν κλείνει σε διπλό πενταγωνικό (biquintile) και δεν έχει συσφιγκτική ακτίνα. Οι πλανήτες στην Πάλμα ανήκουν συνήθως στα στοιχεία του Αέρα και της Φωτιάς (νοητική και δημιουργική φύση), σπανιότερα στη Γη (μορφή, τέχνη). Το Νερό σε αυτό το σχήμα συναντάται σπάνια και υποδηλώνει αισθητικοποίηση των συναισθημάτων. Η Σελήνη ή η Αφροδίτη στην κορυφή δίνουν πλαστικότητα, ο Ερμής — λογοτεχνικό ή ρητορικό χάρισμα, ο Κρόνος — αρχιτεκτονική του ύφους. Η Πάλμα δεν απαιτεί υποχρεωτική συμμετοχή προσωπικών πλανητών: αν εμπλέκονται ανώτεροι πλανήτες (Ουρανός, Ποσειδώνας), το χάρισμα μπορεί να εκδηλωθεί ως καινοτομία στην τέχνη ή φιλοσοφική αισθητική. Ο βασικός κανόνας: το σχήμα ταυτοποιείται μόνο με τροχιά (orb) όχι μεγαλύτερη από 3° για το πενταγωνικό (quintile) και 2° για το διπλό πενταγωνικό (biquintile).
Μέσα στην ομάδα, τα σχήματα διαφέρουν ανά σχήμα: τριγωνικά, τετραπλανητικά και πολυπλανητικά. Αυτή η γεωμετρία καθορίζει πώς ρέει η ενέργεια μέσα στον χάρτη — μέσω στενού καναλιού ή ευρείας διαδρομής.
Στον γενέθλιο χάρτη, η Πάλμα υποδεικνύει έναν τομέα όπου το άτομο μπορεί να δημιουργεί ολοκληρωμένες μορφές σχεδόν χωρίς προσπάθεια — δεν είναι ταλέντο, αλλά τρόπος αντίληψης. Είναι ιδιαίτερα εμφανής σε χάρτες καλλιτεχνών, μουσικών, σχεδιαστών και θεωρητικών επιστημόνων που χτίζουν κομψά μοντέλα. Στις διελεύσεις (transits), η ενεργοποίηση της Πάλμας (π.χ. διέλευση Ουρανού σε πενταγωνικό (quintile) με την κορυφή του γενέθλιου χάρτη) συχνά συμπίπτει με περιόδους δημιουργικής ανακάλυψης, όταν μια ιδέα αποκτά ολοκληρωμένο περίγραμμα. Στην κοσμική αστρολογία, η Πάλμα σπάνια σχηματίζεται μεταξύ αργών πλανητών, αλλά αν εμφανιστεί στον χάρτη μιας ηλιακής έκλειψης ή μιας εισόδου (ingress), υποδηλώνει μια πολιτισμική μετατόπιση όπου η μορφή (αρχιτεκτονική, νομοθεσία, ύφος) υπερτερεί του περιεχομένου. Αξίζει επίσης να δοθεί προσοχή στη συναστρική Πάλμα: αν οι πλανήτες των συντρόφων σχηματίζουν αυτό το σχήμα, η σχέση οικοδομείται γύρω από ένα κοινό δημιουργικό έργο, όχι γύρω από συναισθηματική συγχώνευση.