Όταν ο Δίας, ο πλανήτης της επέκτασης, των νοημάτων και της τύχης, βρίσκεται στο κατώτατο σημείο του γενέθλιου χάρτη — στον IC, ή Imum Coeli — κυριολεκτικά ριζώνει στο θεμέλιο της προσωπικότητας. Ο IC δεν είναι απλώς ο «τέταρτος οίκος», είναι το σημείο του απόλυτου μηδενός, από όπου αρχίζουμε να μετράμε τον εαυτό μας: σπίτι, γένος, γενετική μνήμη, ασυνείδητο στήριγμα. Ο Δίας εδώ δεν γίνεται επισκέπτης, αλλά αφέντης αυτού του υπογείου. Διευρύνει τους τοίχους του πατρικού σπιτιού, μετατρέπει το στενό παιδικό δωμάτιο σε απέραντο ορίζοντα. Ένας άνθρωπος με αυτή τη διαμόρφωση δεν θυμάται απλώς τις ρίζες του — τις αισθάνεται ως κάτι μεγαλειώδες, σχεδόν μυθικό. Ο εσωτερικός του κόσμος είναι δομημένος σαν ναός, όπου στο βωμό δεν βρίσκονται οι φόβοι των προγόνων, αλλά τα όνειρά τους, οι άζησες ελπίδες, τα ταξίδια που δεν έγιναν ποτέ. Είναι ένας άνθρωπος για τον οποίο το «σπίτι» δεν είναι σημείο στον χάρτη, αλλά κατάσταση διευρυμένης συνείδησης, όπου το παρελθόν παύει να είναι βάρος και γίνεται πόρος.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε: ο IC είναι γωνιακό σημείο, που απαιτεί ακριβή ώρα γέννησης. Ένα λάθος ακόμη και 10-15 λεπτών μπορεί να μετατοπίσει την ακμή κατά αρκετές μοίρες, και θα διαβάζετε όχι τον δικό σας χάρτη, αλλά τον χάρτη του διπλανού σας στην αίθουσα τοκετού. Γι' αυτό, αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτή την περιγραφή, αλλά δεν είστε σίγουροι για τα λεπτά της γέννησής σας — αντιμετωπίστε το κείμενο ως υπόθεση, όχι ως διάγνωση. Ο Δίας στον IC συχνά δίνει την αίσθηση ότι είστε «μεγαλύτεροι» από τη βιολογική σας οικογένεια, ότι ήρθατε σε αυτό το γένος με κάποια αποστολή: να το διευρύνετε, να το αγιάσετε, να το βγάλετε από τη σκιά στο φως. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται κληρονόμος όχι μόνο ενός διαμερίσματος και ενός εξοχικού, αλλά ολόκληρης μιας φιλοσοφίας που μεταδιδόταν ψιθυριστά γύρω από το τραπέζι της κουζίνας.
Στην καθημερινή ζωή αυτό διαβάζεται αμέσως. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι εκείνος που στο οικογενειακό τραπέζι δεν τρώει απλώς, αλλά διευθύνει το συμπόσιο: αφηγείται ιστορίες, συνδέει τον θείο Πέτρο με τον θείο Στένο από τη διπλανή πολυκατοικία, ανακαλύπτει ότι η προγιαγιά, τελικά, γνώριζε έναν συγγραφέα που όλοι έχουν ξεχάσει. Συλλέγει οικογενειακούς μύθους, αλλά όχι ως μουσειακά εκθέματα — ως ζωντανά εργαλεία. Μπορεί να μετακομίσει σε άλλη χώρα, αλλά το σπίτι του θα μυρίζει τις πίτες της γιαγιάς, ακόμη κι αν ο ίδιος δεν τις έχει ψήσει ποτέ. Υιοθετεί εύκολα ξένες παραδόσεις: αν παντρευτεί Ιταλίδα, σε ένα χρόνο θα μαγειρεύει ριζότο καλύτερα από τη μητέρα της, και ταυτόχρονα θα το θεωρεί ειλικρινά συνέχεια του δικού του γένους. Σε συγκρούσεις με τους γονείς συχνά αναλαμβάνει τον ρόλο του «δικηγόρου»: τους κατανοεί βαθύτερα απ' ό,τι κατανοούν οι ίδιοι, και μπορεί να συγχωρήσει αυτό που άλλοι δεν συγχωρούν, επειδή βλέπει πίσω από τις πράξεις τους όχι κακή θέληση, αλλά ένα γενεαλογικό τραύμα που χρειάζεται θεραπεία.
Ο άλλος πόλος είναι το υπερτροφικό αίσθημα καθήκοντος απέναντι στην οικογένεια. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί για χρόνια να συντηρεί όλους τους συγγενείς, ακόμη και εκείνους που δεν το αξίζουν, επειδή μέσα του υπάρχει η πεποίθηση: «Εγώ είμαι η τύχη αυτού του γένους, οφείλω να προσφέρω τον εαυτό μου». Ή αντίστροφα: μπορεί να κόψει κάθε δεσμό με την οικογένεια, αλλά θα το κάνει εξίσου ηχηρά όσο ο Δίας — με διάλεξη, με κατηγορίες, με την επιθυμία να «τους ανοίξει τα μάτια». Δεν ξέρει να φεύγει σιωπηλά. Το εσωτερικό του σπίτι είναι ένα αμφιθέατρο, όπου πάντα παίζεται παράσταση. Ακόμη και στη μοναξιά του μιλάει με τους προγόνους, διαφωνεί μαζί τους, κλείνει συμφωνίες. Ψυχοθεραπευτής του μπορεί να γίνει ένας ιστορικός ή αρχαιολόγος, επειδή το σκάψιμο στο παρελθόν είναι για εκείνον φυσικός τρόπος να ζει το παρόν.
Το κύριο ταλέντο είναι η ικανότητα να μετατρέπει την προσωπική ιστορία σε παγκόσμιο μάθημα. Ο φορέας του Δία στον IC είναι γεννημένος αφηγητής, όχι με την έννοια «λέει όμορφα ψέματα», αλλά με την έννοια ότι βρίσκει στο επιμέρους το καθολικό. Μπορεί να αφηγηθεί την ιστορία της προγιαγιάς του με τέτοιο τρόπο που ο ακροατής θα δακρύσει, επειδή θα αναγνωρίσει τη δική του μέσα σε αυτή. Αυτό τον κάνει εξαιρετικό ψυχολόγο, συγγραφέα, δάσκαλο, πνευματικό καθοδηγητή. Δεν διδάσκει πώς να ζεις — δείχνει πώς έζησαν άλλοι, και αφήνει την επιλογή. Ένα ακόμη πλεονέκτημα είναι η απίστευτη σταθερότητα. Επειδή οι ρίζες του πάνε βαθιά και πλατιά (ο Δίας, άλλωστε), μπορεί να ξεπεράσει προσωπική αποτυχία, χρεοκοπία, διαζύγιο, χωρίς να χάσει το αίσθημα του θεμελίου. Ξέρει: «Το γένος μου επέζησε πολέμων, πείνας, επαναστάσεων — θα επιζήσω κι εγώ αυτής της ανοησίας». Αυτό δεν είναι αλαζονεία, αλλά οργανική γνώση.
Διαθέτει επίσης μια σπάνια γενναιοδωρία που δεν απαιτεί ευγνωμοσύνη. Μπορεί να δώσει και το τελευταίο του, αλλά όχι από αίσθημα θυσίας — από αίσθημα αφθονίας: «Έχω ρίζες, θα ξαναβλαστήσω». Το σπίτι του είναι πάντα ανοιχτό, ακόμη κι αν είναι ένα μικροσκοπικό στούντιο. Ξέρει να δημιουργεί ατμόσφαιρα όπου οι καλεσμένοι αισθάνονται μέρος της οικογένειας. Και τέλος, έχει το χάρισμα να βλέπει τη «μεγάλη εικόνα» στις λεπτομέρειες. Όταν οι άλλοι πανικοβάλλονται για μια χαλασμένη βρύση, εκείνος σκέφτεται: «Αυτό είναι σημάδι ότι ήρθε η ώρα να αλλάξω το σύστημα ύδρευσης του σπιτιού, και μαζί τις σχέσεις με τον υδραυλικό-πατέρα». Ο συμβολισμός για εκείνον δεν είναι αφαίρεση, αλλά εργαλείο δουλειάς.
Η σκιά του Δία στον IC είναι ο πληθωρισμός των ριζών. Ο άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να «διευρύνει» τόσο πολύ την έννοια του γένους, που θα χαθεί μέσα του. Θα αρχίσει να συλλέγει προγόνους σαν γραμματόσημα: «Η προγιαγιά μου ήταν αριστοκράτισσα, ο προπάππους μου ήταν Κοζάκος, και βρήκα και την έβδομη γενιά που...» — και μέσα σε αυτή τη λίστα ο ίδιος εξαφανίζεται. Γίνεται όχι προσωπικότητα, αλλά «εκπρόσωπος δυναστείας», φορέας μιας αποστολής που ο ίδιος επέβαλε στον εαυτό του. Η δεύτερη παγίδα είναι ο ηθικολογισμός. Επειδή ο Δίας είναι ο πλανήτης του κριτή και του δασκάλου, ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να αρχίσει να κηρύττει στους συγγενείς: «Δεν τιμάτε τις παραδόσεις», «Ξεχάσατε ποιοι είστε». Γίνεται οικογενειακός ιεροκήρυκας που κανείς δεν κάλεσε. Οι «καλές προθέσεις» του μετατρέπονται σε τοξική φροντίδα, και η επιθυμία να διευρύνει τους ορίζοντες της οικογένειας — σε πίεση.
Ο τρίτος κίνδυνος είναι η φυγή στις ψευδαισθήσεις. Αν η πραγματική οικογένεια ήταν τραυματική, ο Δίας στον IC μπορεί να χτίσει ένα «ιδανικό γένος» στο μυαλό του: να επινοήσει ευγενείς προγόνους, να τους αποδώσει ηρωικά κατορθώματα, να δημιουργήσει έναν μύθο στον οποίο ο ίδιος θα πιστέψει, αλλά που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό είναι άμυνα, αλλά αποκόπτει από την αληθινή, ζωντανή, έστω και ατελή, ιστορία. Και τέλος — το πρόβλημα με τα όρια. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να μην αισθάνεται πού τελειώνει ο ίδιος και πού αρχίζει η μητέρα του, το παιδί του, η χώρα του. «Απορροφά» τα προβλήματα των άλλων σαν δικά του, επειδή για εκείνον δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός: «όλοι είμαστε μια μεγάλη οικογένεια». Αυτό τον καθιστά ευάλωτο σε συναισθηματική εξουθένωση και συνεξάρτηση.
Στον έρωτα ο φορέας του Δία στον IC δεν αναζητά σύντροφο, αλλά «συγγενή κατά πνεύμα». Του είναι σημαντικό να μπορεί με τον άλλον να δημιουργήσει έναν κοινό μύθο, ένα κοινό σπίτι, μια κοινή ιστορία. Τα ραντεβού για εκείνον δεν είναι απλώς «αρέσαμε ο ένας στον άλλον», αλλά «μπορούμε να γίνουμε μέρος της ίδιας σάγκας». Γρήγορα «υιοθετεί» τον σύντροφο: η οικογένειά του γίνεται οικογένειά του, οι παραδόσεις του — παραδόσεις του. Μπορεί με ενθουσιασμό να γιορτάζει γιορτές που ποτέ δεν γιόρταζε, αν αυτό είναι σημαντικό για το αγαπημένο του πρόσωπο. Αλλά εδώ κρύβεται και η δυσκολία: μπορεί να «ριζώσει» υπερβολικά μέσα στον σύντροφο, χάνοντας την αυτονομία του. Του είναι δύσκολο να χωρίσει, επειδή ο χωρισμός δεν είναι απλώς τέλος μιας σχέσης, αλλά «θάνατος του γένους», διακοπή μιας γραμμής.
Στις συγκρούσεις έχει την τάση για ηχηρές σκηνές με φιλοσοφικό υπόβαθρο. Δεν φωνάζει απλώς — παραδίδει διάλεξη για το «πώς πρέπει να χτίζεται ένα σπίτι». Ο σύντροφός του μπορεί να νιώθει ότι ζει όχι με έναν άνθρωπο, αλλά με ένα ολόκληρο θεσμό της οικογένειας. Η σεξουαλικότητα συχνά χρωματίζεται από το αρχέτυπο της «επιστροφής στο σπίτι»: η εγγύτητα για εκείνον είναι πράξη εμπιστοσύνης που ανοίγει την πόρτα στα άγια των αγίων του. Μπορεί να είναι πολύ γενναιόδωρος στο κρεβάτι, αλλά του είναι σημαντικό το αίσθημα ασφάλειας. Αν δεν αισθάνεται ότι ο σύντροφος είναι «δικός του», κλείνεται. Στον γάμο συχνά αναλαμβάνει τον ρόλο του «τροφού των παραδόσεων»: οργανώνει κοινά δείπνα, συγκεντρώνει άλμπουμ, επινοεί τελετουργικά. Του είναι σημαντικό το ζευγάρι να έχει έναν «θρύλο» — την ιστορία της γνωριμίας, κοινά σύμβολα, «το τραγούδι μας», «το μέρος μας». Χωρίς αυτό αισθάνεται ορφανός.
Στον επαγγελματικό τομέα ένας τέτοιος άνθρωπος αναζητά εργασία όπου μπορεί να «διευρύνει» όχι μόνο το πορτοφόλι του, αλλά και τη συνείδηση κάποιου άλλου. Του ταιριάζουν επαγγέλματα που σχετίζονται με τη μετάδοση εμπειρίας, την ιστορία, τον πολιτισμό, την πνευματικότητα. Μπορεί να είναι λαμπρός ξεναγός, που ξέρει όχι μόνο τις ημερομηνίες, αλλά και ανέκδοτα για κάθε πέτρα. Ή οικογενειακός ψυχολόγος που εργάζεται με δυναστείες. Ή αρχιτέκτονας που σχεδιάζει σπίτια όπου θέλεις να μεγαλώσεις παιδιά. Ή συγγραφέας που γράφει μυθιστορήματα-σάγκες. Τα χρήματα για εκείνον δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά πόρος για «οικοδομή». Μπορεί να ξοδέψει τεράστια ποσά για την ανακαίνιση της πατρικής φωλιάς, για την εκπαίδευση των παιδιών, για φιλανθρωπία στην πόλη του. Δεν τσιγκουνεύεται, επειδή πιστεύει ότι τα χρήματα πρέπει να «δουλεύουν για το γένος».
Ωστόσο εδώ υπάρχει κίνδυνος: μπορεί να επενδύσει στο «οικογενειακό πρότζεκτ» περισσότερα απ' όσα είναι λογικό. Για παράδειγμα, να πάρει δάνειο για την επιχείρηση του αδελφού του, που ποτέ δεν ήταν επιχειρηματίας, επειδή «είμαστε οικογένεια». Ή να αρνηθεί μια προσοδοφόρα πρόταση σε άλλη πόλη, επειδή «δεν μπορείς να εγκαταλείψεις τους γονείς σου». Η σχέση του με τα οικονομικά είναι συχνά παράλογη: μπορεί να είναι γενναιόδωρος μέχρι σπατάλης με τους δικούς του και σκληρός μέχρι τσιγκουνιάς με τους ξένους. Στην καριέρα του είναι σημαντικό να έχει «ρίζες» — ένα μέρος όπου επιστρέφει. Μπορεί να αλλάζει συχνά δουλειά, αλλά πάντα θα κρατιέται από έναν τομέα ή μια εταιρεία που έγινε «σπίτι» του. Η επιτυχία έρχεται όταν συνδέει την προσωπική ιστορία με την επαγγελματική αποστολή: «Το κάνω αυτό επειδή έτσι κληροδότησε ο παππούς» ή «Το χτίζω αυτό για τα παιδιά μου».
Από τη βάση δεδομένων του DestinyKey βλέπουμε μια εκπληκτική παρέα. Ο Μαρσέλ Προυστ, συγγραφέας του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» — είναι, ίσως, το πιο καθαρό αρχέτυπο. Το γιγαντιαίο μυθιστόρημά του δεν είναι απλώς ένα βιβλίο, αλλά μια προσπάθεια να ξαναχτίσει το σπίτι της παιδικής του ηλικίας, να αναστήσει κάθε λεπτό, κάθε ανάσα του γένους του. Δεν γράφει απομνημονεύματα, αλλά έναν ναό από λέξεις. Ο Τζέιμς Τζόις με τον «Οδυσσέα» του — ο ίδιος κώδικας: παίρνει μια οικογένεια, μια μέρα και τη μετατρέπει σε έπος, σε μύθο, στον οποίο αναγνωρίζεται ολόκληρη η Ιρλανδία. Ο Μικ Τζάγκερ — μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Η σκηνή του είναι επίσης ένα σπίτι, και το ροκ-εντ-ρολ — ένα τελετουργικό. Δεν τραγουδά απλώς, «λειτουργεί» για ένα ποίμνιο χιλιάδων, και τις ρίζες του (λονδρέζικες, μεσαίας τάξης) τις κουβαλά πάντα μαζί του, ακόμη και με την ιδιότητα του ροκ σταρ.
Ο Φρίντριχ Νίτσε — ένα τραγικό παράδειγμα. Η ιδέα της «αιώνιας επιστροφής» είναι μια προσπάθεια να βρει ένα νέο σπίτι για την ψυχή, όταν το παλιό (θρησκεία, ηθική, οικογένεια) κατέρρευσε. Γράφει το «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» ως μια νέα Βίβλο, ως θεμέλιο ενός νέου γένους — του γένους των ελεύθερων ανθρώπων. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ — ο άνθρωπος που προσπάθησε να «επεκτείνει το σπίτι» στις διαστάσεις ολόκληρης της Σοβιετικής Ένωσης, να του δώσει μια νέα, πιο ευρύχωρη ιδέα. Η περεστρόικα του είναι μια προσπάθεια ανακαίνισης του θεμελίου, αλλά ο Δίας στον IC του έδωσε την πίστη ότι μπορεί να αλλάξει τα πάντα, χωρίς να καταστρέψει το ουσιώδες. Η Μέγκαν Μαρκλ — ένα σύγχρονο παράδειγμα. Μπήκε στη βασιλική οικογένεια ως «νέο αίμα» και προσπάθησε να τη διευρύνει: να φέρει τις αμερικανικές, ηθοποιικές, φεμινιστικές ρίζες της. Η σύγκρουση με τον θεσμό της μοναρχίας είναι η κλασική σύγκρουση του Δία στον IC: «Θέλω το σπίτι μας να γίνει μεγαλύτερο, αλλά εσείς δεν με αφήνετε». Τι ενώνει όλους αυτούς τους ανθρώπους; Όλοι τους χτίζουν μύθους γύρω από τις ρίζες τους, δεν αποδέχονται το «σπίτι» ως δεδομένο — ξαναγράφουν την ιστορία του, επεκτείνουν τα σύνορά του, το κάνουν μεγαλειώδες.
Από τη βάση δεδομένων του DestinyKey έχουμε πρόσβαση σε αρκετά γεγονότα που φέρουν το αποτύπωμα αυτής της διαμόρφωσης. Ο σεισμός του Σπιτάκ το 1988 — ένα τραγικό παράδειγμα «καταστροφής του θεμελίου». Η Γη (IC) κυριολεκτικά χάνεται κάτω από τα πόδια, και η κλίμακα της καταστροφής (Δίας) απαιτεί την ανασυγκρότηση ολόκληρης της περιοχής, μια νέα αρχιτεκτονική ζωής. Η κηδεία της Νταϊάνα το 1997 — ένα γεγονός όπου η προσωπική απώλεια (IC) έγινε παγκόσμιο τελετουργικό (Δίας). Εκατομμύρια άνθρωποι θρήνησαν την «πριγκίπισσα του λαού» ως μέλος της οικογένειάς τους, και η ίδια η τελετή μετατράπηκε σε πράξη συλλογικής θεραπείας του γένους — της βρετανικής μοναρχίας, που μετά από αυτό δεν μπορούσε πια να είναι η ίδια. Η ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949 — η δημιουργία ενός «μεγάλου σπιτιού» για χώρες που αποφάσισαν ότι η ασφάλειά τους (IC) απαιτεί επέκταση (Δίας) πέρα από τα εθνικά σύνορα. Είναι μια προσπάθεια οικοδόμησης μιας νέας συμμαχίας γένους βασισμένης σε κοινές αξίες και φόβους. Όλα αυτά τα γεγονότα ενώνει ένα πράγμα: το σημείο IC — ρίζες, σπίτι, ασφάλεια — γίνεται αρένα για μεγάλης κλίμακας, σχεδόν μυθικές διαδικασίες, που απαιτούν νέα κατανόηση του «δικού μας» και του «ξένου».
Η Unilever plc — ένα κλασικό παράδειγμα. Αυτός ο γίγαντας ξεκίνησε ως οικογενειακή επιχείρηση (σαπούνι Lever Brothers) και grew σε μια αυτοκρατορία που πουλά «σπίτι» σε κάθε συσκευασία: από απορρυπαντικό πλυντηρίου μέχρι παγωτό. Οι μάρκες τους είναι «γενεαλογικά» προϊόντα, που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά. Η JPMorgan Chase & Co. — μια τράπεζα που έχτισε τον εαυτό της ως «οικονομικό σπίτι» για την αμερικανική ελίτ, επέζησε κρίσεων, συγχωνεύσεων και έγινε σύμβολο σταθερότητας. Είναι ο Δίας στον IC στον κόσμο του χρήματος: το κεφάλαιο ως θεμέλιο, που πρέπει να είναι άθραυστο και επεκτεινόμενο. Η Adani Enterprises — μια ινδική εταιρεία που κυριολεκτικά χτίζει υποδομές (λιμάνια, σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, δρόμους) — δηλαδή τον «σκελετό» για την οικονομία μιας ολόκληρης χώρας. Είναι πολύ αρχετυπικό: IC — θεμέλιο, Δίας — ανάπτυξη. Δεν παράγουν αγαθά, δημιουργούν «σπίτι» για τις επιχειρήσεις. Η Tatneft PJSC — μια ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία, βαθιά ριζωμένη στην περιοχή (Ταταρστάν). Η ταυτότητά της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γη, με τη δημοκρατία, με την ιστορία. Είναι ένα παράδειγμα όπου οι πόροι (πετρέλαιο) γίνονται αντιληπτοί όχι απλώς ως εμπόρευμα, αλλά ως κληρονομιά του γένους, που πρέπει να πολλαπλασιαστεί.
Η υπερδύναμή σας είναι η ικανότητα να κάνετε το παρελθόν ζωντανό και χρήσιμο. Είστε μια γέφυρα μεταξύ αυτού που ήταν και αυτού που θα είναι. Αλλά θυμηθείτε: η γέφυρα στηρίζεται σε δύο όχθες. Μην αφεθείτε τόσο πολύ στην αποκατάσταση του παλιού, ώστε να ξεχάσετε να χτίσετε το δικό σας σπίτι. Η οικογένειά σας δεν είναι μόνο αυτοί,
Η γενική εικόνα — σε αυτή τη σελίδα. Ο χάρτης σας έχει τη δική του. Τρία βάθη:
Εγγραφείτε: 3 αναγνώσεις και έως 12 χάρτες δωρεάν. Όλα τα πακέτα →
Όταν ο Δίας, ο πλανήτης της επέκτασης, των νοημάτων και της τύχης, βρίσκεται στο κατώτατο σημείο του γενέθλιου χάρτη — στον IC, ή Imum Coeli — κυριολεκτικά ριζώνει στο θεμέλιο της προσωπικότητας. Ο IC δεν είναι απλώς ο «τέταρτος οίκος», είναι το σημείο του απόλυτου μηδενός, από όπου αρχίζουμε να μετ…
Eddie Murphy, Marcel Proust, Narendra Modi, Ken Watanabe, Catherine Princess of Wales, Ursula K. Le Guin.
Το 4.1% των προσώπων και το 5.2% των εταιρειών στη βάση DestinyKey έχουν αυτή τη διαμόρφωση.