ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
- Πόλη με βασιλικό παράστημα και φλογερή καρδιά, που δεν ανέχεται την παραμέληση. Όλη η προσωπική ενέργεια, η θέληση και η αυτοέκφραση του Σαλτίγιο συγκεντρώνονται στο ζώδιο του Λέοντα. Ένα εκτεταμένο stellium από Ήλιο, Σελήνη, Ερμή, Αφροδίτη και Άρη σε αυτό το ζώδιο δημιουργεί ένα μέρος όπου εκτιμάται η αξιοπρέπεια, η λαμπρότητα, η γιορτή και η προσωπική γενναιότητα. Δεν είναι μια ταπεινή επαρχιακή πόλη — αισθάνεται το κέντρο του δικού του σύμπαντος, απαιτεί σεβασμό και του αρέσει να βρίσκεται στο επίκεντρο. Τα συναισθήματά του (Σελήνη), η σκέψη (Ερμής), η αγάπη και η τέχνη (Αφροδίτη) και οι ενεργητικές δράσεις (Άρης) — όλα είναι εμποτισμένα με αυτό το λεοντόκαρδο, θεατρικό, θερμό πνεύμα. Η ιστορία της ίδρυσής του από τον κονκισταδόρ Αλμπέρτο ντελ Κάντο, που αναζητούσε δόξα και πλούτο, ταιριάζει απόλυτα σε αυτόν τον χάρτη.
- Πεισματάρης παραδοσιοκράτης που αντιμετωπίζει την ανάγκη για επώδυνο εκσυγχρονισμό. Ο άξονας του ανάδρομου Κρόνου στον Αιγόκερω σε αντίθεση με τον Ποσειδώνα στον Καρκίνο αποτελεί τη θεμελιώδη σύγκρουση της ψυχής της πόλης. Από τη μία πλευρά — άκαμπτες, συντηρητικές δομές, σεβασμός στην ιεραρχία, στα γαιοκτητικά δικαιώματα και στην παραδοσιακή τάξη (Κρόνος στον Αιγόκερω). Από την άλλη — νοσταλγικά, ασαφή ιδανικά του σπιτιού, του έθνους, της λαϊκής ψυχής, που υπονομεύουν συνεχώς αυτές τις δομές (Ποσειδώνας στον Καρκίνο). Είναι μια πόλη όπου οι πατριαρχικές οικογενειακές φατρίες και οι παλιοί κανόνες μπορεί να συγκρούονται με όνειρα για κάτι πιο ποιητικό, πνευματικό ή απλά για ένα διαφορετικό μέλλον. Αυτή η αντίθεση είναι η πηγή τόσο της δύναμης όσο και της χρόνιας έντασης.
- Τόπος ξαφνικών εξεγέρσεων και σιωπηλού αλλά βαθύ τραύματος που απαιτεί θεραπεία. Η αντίθεση του Ήλιου και της Σελήνης με τον ανάδρομο Ουρανό στον Υδροχόο υποδεικνύει ότι η ίδια η ταυτότητα και η συναισθηματική άνεση της πόλης εκρήγνυνται περιοδικά από μέσα από την ανάγκη για ριζική ελευθερία, απροσδόκητες εξεγέρσεις ενάντια στο ίδιο το «λεοντόκαρδο» status quo. Ο Ουρανός εδώ είναι ανάδρομος — η εξέγερση κατευθύνεται προς τα μέσα, είναι εσωτερικές αναταραχές. Ταυτόχρονα, η σύνοδος του Πλούτωνα στον Κριό με τον Χείρωνα και τη Μαύρη Σελήνη στους Ιχθύες μιλά για μια βαθιά κρυμμένη, σχεδόν μυθική πληγή, που σχετίζεται με τη βία, τον αγώνα για επιβίωση (Πλούτωνας στον Κριό) και την επακόλουθη φυγή σε ψευδαισθήσεις ή θυσία (Χείρωνας και Λίλιθ στους Ιχθύες). Η πόλη κουβαλά μέσα της μια ουλή από τις ίδιες της τις επαναστατικές ορμές.
- Γενναιόδωρος οικοδεσπότης με κριτικό μυαλό, που ξέρει να μετατρέπει την εργασία σε ευημερία. Ο Δίας στην Παρθένο δεν είναι ηχηρή τύχη, αλλά τύχη μέσω της υπηρεσίας, της ανάλυσης και της επίπονης εργασίας. Η πόλη επεκτείνεται και πλουτίζει όχι χάρη σε περιπέτειες, αλλά χάρη στην προσοχή στη λεπτομέρεια, την πρακτικότητα και την ικανότητα δημιουργίας χρήσιμων υπηρεσιών. Η όψη τριγώνου μεταξύ του Δία στην Παρθένο και του Κρόνου στον Αιγόκερω είναι το χρυσό κλειδί για την οικονομία: είναι η ικανότητα δημιουργίας σταθερών, ανθεκτικών και κερδοφόρων συστημάτων. Η πειθαρχία (Κρόνος) φέρνει εδώ πραγματική, υλική επέκταση (Δίας). Η πόλη ξέρει να δουλεύει.
ΡΟΛΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Στην αντίληψη του Μεξικού, το Σαλτίγιο είναι ο υπερήφανος φύλακας του βορρά, ο θεματοφύλακας των συντηρητικών παραδόσεων και της «αληθινής» επαρχιακής αριστοκρατίας. Δεν προσπαθεί να ανταγωνιστεί τις μεγαλουπόλεις σε μέγεθος ή πρωτοπορία, αλλά διεκδικεί ηθική και πολιτιστική υπεροχή, τον ρόλο του προτύπου. Η μοναδική του αποστολή, που δίνεται από τη Λευκή Σελήνη (Σελήνη) στον Καρκίνο σε σύνοδο με τον Ωροσκόπο, είναι να είναι πνευματικό καταφύγιο, «λίκνο» του εθνικού πνεύματος, ένα μέρος όπου φυλάσσονται προσεκτικά οι ρίζες, οι οικογενειακές παραδόσεις και αυτή η ίδια η «μεξικανικότητα» που στις μεγάλες πόλεις ξεθωριάζει. Ο Βόρειος Δεσμός (Ράχου) στον Κριό υπαινίσσεται ότι το καρμικό του καθήκον είναι να μάθει υγιή, δημιουργική αυτονομία και πρωτοβουλία, και όχι να ζει στη σκιά του παρελθόντος (Νότιος Δεσμός στον Ζυγό).
Έχει περίπλοκες σχέσεις με το Μοντερέι — είναι μια αντίπαλη πόλη, πιο σύγχρονη, βιομηχανική και πραγματιστική, που μπορεί να εκνευρίζει το Σαλτίγιο με την «αναίσθητη» πρόοδό της. Αδελφοποιημένες πόλεις θα μπορούσαν να είναι παρόμοιες «λεοντόκαρδες», ιστορικές, αυτάρκεις πόλεις-φρούρια σε άλλες χώρες, που εκτιμούν την κληρονομιά τους.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΟΙ
Η ισχυρή οικονομία της πόλης βασίζεται στο τρίγωνο του Δία στην Παρθένο με τον Κρόνο στον Αιγόκερω και στο εξάγωνο του Δία με τον Ποσειδώνα στον Καρκίνο. Αυτό επιτρέπει τη δημιουργία σταθερών, διαφοροποιημένων παραγωγών με βαθιές τοπικές ρίζες. Παραδοσιακά, αυτό περιλαμβάνει τη γεωργία, την κτηνοτροφία (ιδιαίτερα η γνωστή φυλή βοοειδών), την κλωστοϋφαντουργία (τα διάσημα σαράπε) και αργότερα, την αυτοκινητοβιομηχανία. Η πόλη ξέρει πώς να συστηματοποιεί (Παρθένος) τις παραδοσιακές τέχνες (Ποσειδώνας στον Καρκίνο) και να τις μετατρέπει σε βιώσιμη επιχείρηση (Κρόνος στον Αιγόκερω).
Η αδυναμία και το σημείο απώλειας βρίσκεται στην αντίθεση του Κρόνου με τον Ποσειδώνα. Η συντηρητική επιχειρηματική ελίτ (Κρόνος) μπορεί να χάνει ευκαιρίες λόγω απροθυμίας για ανάληψη ρίσκου ή εισαγωγή καινοτομιών, προσκολλώμενη σε ξεπερασμένα μοντέλα. Τα νοσταλγικά συναισθήματα (Ποσειδώνας) μερικές φορές εμποδίζουν τη νηφάλια οικονομική αξιολόγηση. Η ανάδρομη Αφροδίτη στον Λέοντα στο stellium υποδηλώνει ότι η πόλη μερικές φορές μπορεί να ξοδεύει υπερβολικά για να διατηρήσει τη «λάμψη» της — σε παρελάσεις, γιορτές, διακόσμηση του κέντρου — εις βάρος των επενδύσεων σε λιγότερο εμφανείς αλλά σημαντικές υποδομές.
️ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ
Η κύρια σύγκρουση, όπως ήδη αναφέρθηκε, είναι μεταξύ της σιδερένιας τάξης και του νοσταλγικού ονείρου (αντίθεση Κρόνου-Ποσειδώνα). Είναι η αντιπαράθεση της παλιάς γαιοκτητικής αριστοκρατίας με τις νέες γενιές, η νοσταλγία για ένα εξιδανικευμένο παρελθόν ενάντια στη σκληρή πραγματικότητα του παρόντος. Αυτό χωρίζει τους κατοίκους σε επίπεδο αξιών.
Η δεύτερη βαθιά αντίφαση είναι μεταξύ της υπερήφανης, συμπαγούς «λεοντόκαρδης» πρόσοψης (stellium στον Λέοντα) και της εσωτερικής έκρηξης της ουράνιας ελευθερίας (αντίθεση Ήλιου/Σελήνης με Ουρανό). Οι νέοι και οι περιθωριοποιημένες ομάδες μπορεί ξαφνικά και απότομα να εξεγερθούν ενάντια στις πατριαρχικές, θεατρικές συμβάσεις της πόλης, απαιτώντας πραγματικές, όχι επιφανειακές αλλαγές. Η σύνοδος του Πλούτωνα με τον Χείρωνα και τη Λίλιθ δημιουργεί ένα υπόγειο στρώμα συλλογικού πόνου, ενοχής ή μυστικών (πιθανώς σχετιζόμενο με ιστορική βία, καταπίεση), που χωρίζει την πόλη σε εκείνους που θυμούνται και το κουβαλούν μέσα τους, και σε εκείνους που προτιμούν να ξεχάσουν και να ζήσουν στο λαμπερό παρόν.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Το πνεύμα της πόλης καθορίζεται από το ισχυρό stellium στον Λέοντα. Είναι μια κουλτούρα γιορτής (η διάσημη Φέρια), όπου κάθε κάτοικος είναι λίγο ηθοποιός. Είναι η αγάπη για την πολύχρωμη φορεσιά (το σαράπε είναι το σήμα κατατεθέν), για το θέατρο, τη μουσική, για το να είναι η ζωή μια παράσταση. Η πόλη είναι περήφανη για την ιστορία των κονκισταδόρων της, για τον καθεδρικό ναό της (η μεγαλοπρεπής αρχιτεκτονική είναι εκδήλωση του Λέοντα), για το καθεστώς της ως «πρωτεύουσας» της πολιτείας.
Ωστόσο, η πόλη σιωπά για τα τραύματα που είναι θαμμένα κάτω από αυτή τη λάμψη (Πλούτωνας, Χείρωνας, Λίλιθ στον πύρινο-υδάτινο άξονα). Μπορεί να μην προβάλλει τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας της, που σχετίζονται με τον αγώνα για τη γη, με συγκρούσεις, με ό,τι θυσιάστηκε για να δημιουργηθεί αυτός ο τακτοποιημένος, όμορφος κόσμος. Ο Ποσειδώνας στον Καρκίνο σε αντίθεση με τον Κρόνο είναι επίσης η νοσταλγία για έναν χαμένο «παράδεισο», για ένα ιδανικό σπίτι που δεν μπορεί να επιστραφεί, αλλά για το οποίο η συλλογική ψυχή της πόλης νοσταλγεί σιωπηλά.
ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ
Το Σαλτίγιο υπάρχει για να επιδεικνύει τη δύναμη της παράδοσης, μεταμορφωμένης σε τέχνη ζωής, και για να βρει, μέσα από εσωτερικές αναταραχές, έναν νέο τρόπο να είναι ταυτόχρονα περήφανο και ελεύθερο. Η συμβολή του είναι η διατήρηση της φλόγας της εθνικής ταυτότητας (Λέων) και η ικανότητα να δαμάζει την ακατέργαστη ενέργεια της μεθορίου (Πλούτωνας στον Κριό) σε σταθερές, όμορφες μορφές (Κρόνος στον Αιγόκερω, Δίας στην Παρθένο). Η μοίρα του είναι να περάσει μέσα από κύκλους εξεγέρσεων ενάντια στο ίδιο του το μεγαλείο (Ουρανός), για να θεραπεύσει τελικά αρχαίες πληγές (Χείρωνας) και να γίνει όχι απλώς ένας φύλακας ενός υπαίθριου μουσείου, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός όπου ο σεβασμός στο παρελθόν δεν πνίγει την ανάσα του μέλλοντος.