Η ακριβής ώρα ίδρυσης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είναι άγνωστη, επομένως η ερμηνεία βασίζεται στα ζώδια των πλανητών και στις όψεις, και όχι στους οίκους και στον ωροσκόπο.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Η Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είναι μια χώρα που συνελήφθη μέσα σε μια τιτανική αντίφαση. Ο χαρακτήρας της είναι ένα τραγικό ποίημα για μια τάξη που ξέφυγε από την αλυσίδα. Ο Ήλιος, ο Ερμής, ο Δίας και ο Κρόνος σε σύνοδο στον Λέοντα δεν είναι απλώς φιλοδοξίες, είναι μια κραυγή: «Είμαστε το κέντρο του κόσμου!». Αλλά ο Λέων, σφιγμένος στη μέγγενη της ήττας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, γεννά όχι βασιλική χάρη, αλλά μια υπερένταση υπερηφάνειας ενός ταπεινωμένου γίγαντα. Εδώ, ένας στους δύο φαντάζεται τον εαυτό του Ναπολέοντα, αλλά η πραγματικότητα τον αναγκάζει να είναι ένας υπάλληλος που υπογράφει ταπεινωτικές αποζημιώσεις.
Ο Άρης στον Καρκίνο είναι το κλειδί για την πολεμική ψυχολογία. Δεν είναι ένας επιτιθέμενος που χτυπά πρώτος, αλλά ένας υπερασπιστής που ανταποδίδει με παράλογη οργή αν αγγίξεις το σπίτι του, την οικογένειά του ή την «εθνική τιμή». Η Γερμανία αυτής της εποχής είναι μια αρκούδα που την πειράζουν με ένα ραβδί: ανέχεται, ανέχεται, και μετά γκρεμίζει τα πάντα στο πέρασμά της. Ο Καρκίνος είναι αυτός που δίνει εκείνη τη νοσταλγία για το «αίμα και το χώμα», για το μυθικό γερμανικό παρελθόν που γίνεται καταφύγιο από το επαίσχυντο παρόν.
Η Αφροδίτη στην Παρθένο είναι μια οικονομία που ανυψώνεται σε λατρεία, αλλά στερείται αισθητικής. Η χώρα δεν ξέρει να απολαμβάνει - ξέρει να δουλεύει, να μετρά και να οργανώνει. Η αγάπη εδώ εκφράζεται μέσα από το καθήκον, και η ομορφιά μέσα από τη λειτουργικότητα. Από εδώ προέρχεται η εκπληκτική άνθηση του σχεδιασμού (Bauhaus), όπου η μορφή υποτάσσεται στη λειτουργία, και ταυτόχρονα η απόλυτη κώφωση στην πολυτέλεια και τον ηδονισμό. Ο Γερμανός δεν θα αγοράσει έναν πίνακα αν δεν γίνει μέρος ενός «μεγάλου σχεδίου».
Η αντίθεση Ήλιου και Σελήνης (Υδροχόος) είναι μια ρήξη ανάμεσα στη θέληση της ελίτ και την ψυχή του λαού. Ο Ήλιος στον Λέοντα θέλει δόξα, παρελάσεις και μεγαλείο. Η Σελήνη στον Υδροχόο διψά για ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, αλλά ψυχρά, απόμακρα, χωρίς ζεστασιά. Ο λαός της Γερμανίας της δεκαετίας του 1920 είναι ένα πλήθος που θέλει να είναι ελεύθερο, αλλά δεν ξέρει πώς να είναι ευτυχισμένο. Από εδώ προέρχεται η εκπληκτική επιτυχία των αριστερών κομμάτων και ταυτόχρονα η νοσταλγία για ένα ισχυρό χέρι. Είναι μια χώρα όπου στον ίδιο δρόμο παρελαύνουν κομμουνιστές και στον άλλο μοναρχικοί, και οι δύο ομάδες πιστεύουν ειλικρινά ότι σώζουν την Πατρίδα.
Η σύνοδος πέντε πλανητών στον Λέοντα (Ήλιος, Ερμής, Δίας, Κρόνος, Ποσειδώνας) είναι μια αφόρητη συγκέντρωση εγώ. Η χώρα δεν μπορεί να είναι «μία από τις πολλές». Είτε υπερδύναμη είτε κανένας. Ο συμβιβασμός γι' αυτήν είναι προδοσία. Αυτή ακριβώς η σύνοδος γεννά το φαινόμενο της «διπλής ζωής»: δημόσια - δημοκρατία, δημοκρατία, Κοινωνία των Εθνών· μυστικά - ρεβανσισμός, μυστικές στρατιωτικές εξελίξεις, λατρεία της ισχύος.
ΡΟΛΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Ο Δίας στον Λέοντα είναι μια αποστολή που γίνεται αντιληπτή ως μια θεατρική παράσταση για ολόκληρο τον κόσμο. Η Γερμανία της Βαϊμάρης δεν θέλει απλώς να είναι μεγάλη - θέλει να την χειροκροτούν. Η ιδεολογία της είναι ένα μείγμα πολιτισμικής ανωτερότητας («χώρα ποιητών και στοχαστών») και μνησικακίας για την αδικία των Βερσαλλιών. Ο κόσμος την αντιλαμβάνεται ως τον αιώνιο ταραξία, που άλλοτε ζητιανεύει (αποζημιώσεις, σχέδιο Dawes) και άλλοτε κάνει υστερίες (κατοχή του Ρουρ).
Η αντίθεση Κρόνου και Ουρανού είναι μια μοιραία ρήξη με το παρελθόν. Η Γερμανία είναι μια χώρα-καταλύτης, που σπάει τα παλιά παγκόσμια θεμέλια. Ο παγκόσμιος ρόλος της είναι να είναι ο «μαύρος κύκνος»: προκαλεί κρίσεις που αναδιαμορφώνουν τον χάρτη του κόσμου. Εδώ γεννιέται και πεθαίνει η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, για να αναδυθεί από τις στάχτες της η πιο φρικτή μηχανή του κακού του 20ού αιώνα. Οι Σύμμαχοι (Γαλλία, Βρετανία) τη βλέπουν ως εχθρό, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι η ίδια τους η πολιτική σφυρηλατεί αυτόν τον εχθρό.
Ο Άρης στον Καρκίνο δημιουργεί φυσικές συμμαχίες με εκείνους που επίσης αισθάνονται «πολιορκημένο φρούριο» - για παράδειγμα, με τη Σοβιετική Ρωσία (Συνθήκη του Ράπαλλο). Είναι μια συμμαχία δύο απόκληρων, όπου ο καθένας χρησιμοποιεί τον άλλον. Συγκρούσεις - με χώρες που «διδάσκουν» (Γαλλία, Βρετανία) και με εκείνες που θυμίζουν την ήττα (Πολωνία, Τσεχοσλοβακία). Η Γερμανία δεν συγχωρεί ποτέ. Θυμάται κάθε ταπεινωτική νότα των Βερσαλλιών.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΟΙ
Η Αφροδίτη στην Παρθένο είναι μια οικονομία χτισμένη στην παιδαριώδη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα, αλλά χωρίς διαίσθηση. Η χώρα ξέρει να φτιάχνει τα καλύτερα μηχανήματα, χημικά, οπτικά στον κόσμο. Κερδίζει από την ποιότητα, από τη μηχανική σκέψη, από το «Made in Germany». Αλλά η Παρθένος είναι ζώδιο υπηρεσίας, και η Αφροδίτη εδώ συχνά πέφτει στην παγίδα: να δουλεύει μέχρι εξάντλησης, χωρίς να βλέπει τη συνολική εικόνα.
Ο Κρόνος στη σύνοδο στον Λέοντα είναι μια οικονομία που απαιτεί να είναι πρώτη, αλλά είναι δεμένη χειροπόδαρα από χρέη. Οι αποζημιώσεις δεν είναι απλώς πληρωμές, είναι υπαρξιακή ντροπή. Η Γερμανία χάνει χρήματα όχι λόγω κακών αποφάσεων, αλλά επειδή αναγκάστηκε να παίξει με ξένους κανόνες. Από εδώ προέρχεται ο υπερπληθωρισμός του 1923 - όταν όλος ο κόσμος είδε τη χώρα να καίει κυριολεκτικά το νόμισμά της για να αποδείξει: «Έτσι δεν μπορεί να ζει κανείς».
Ο Ήλιος στον Λέοντα και η Αφροδίτη στην Παρθένο δημιουργούν ένα παράδοξο: η χώρα θέλει να ζει πλουσιοπάροχα, αλλά αναγκάζεται να μετρά κάθε πφένιχ. Αυτό γεννά μια λατρεία της οικονομίας και ένα πάθος για συσσώρευση, που αργότερα μεταμορφώνονται σε λατρεία του «αίματος και του χρήματος». Ισχυρό σημείο - η βιομηχανία και η μηχανική. Αδύναμο - η αδυναμία σε χρηματοοικονομικές κερδοσκοπίες και εύκολο χρήμα. Η Γερμανία κερδίζει με τον ιδρώτα της, όχι με το παιχνίδι στο χρηματιστήριο.
Ο Ποσειδώνας στον Λέοντα προσθέτει εδώ μια ψευδαίσθηση: η πίστη ότι η «χρυσή εποχή» θα επιστρέψει αν απλώς περιμένεις. Αυτή η ελπίδα είναι και πόρος και δηλητήριο. Επιτρέπει να επιβιώσει κανείς την κρίση, αλλά τον αναγκάζει να αγνοεί την πραγματικότητα μέχρι να ξεσπάσει η καταιγίδα.
️ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ
Η αντίθεση Κρόνου - Ουρανού (0.4°) είναι ένα σεισμικό ρήγμα στην ίδια τη βάση του κράτους. Ο Κρόνος στον Λέοντα απαιτεί άκαμπτη ιεραρχία, σεβασμό στην παλιά τάξη, στον στρατό, στους αξιωματούχους. Ο Ουρανός στους Ιχθύες είναι χάος, επανάσταση, αναρχία, μυστικισμός και ψευδαισθήσεις. Η Βαϊμάρη είναι μια χώρα όπου ένας Πρώσος αξιωματικός αναγκάζεται να διαπραγματευτεί με έναν μποέμ καλλιτέχνη του Βερολίνου. Αυτή η όψη είναι η αιτία όλων των πραξικοπημάτων (Πραξικόπημα του Καπ, Πραξικόπημα της Μπυραρίας) και των οδομαχιών μεταξύ κομμουνιστών και ναζί. Το κράτος δεν μπορεί να επιλέξει: να είναι μια άκαμπτη αυτοκρατορία ή μια ελεύθερη δημοκρατία.
Η αντίθεση Ερμή - Ουρανού (5.2°) είναι ένας πόλεμος ιδεών. Εδώ κάθε λέξη είναι βόμβα. Ο Τύπος είναι απαράμιλλος: οι αριστερές εφημερίδες λοιδορούν τους δεξιούς, οι δεξιοί τους αριστερούς. Οι διανοούμενοι (από τον Τόμας Μαν μέχρι τον Μπέρτολτ Μπρεχτ) διαφωνούν μέχρι βραχνάδας για το μέλλον. Αλλά αυτή η ίδια όψη καθιστά τη συζήτηση άκαρπη: κανείς δεν ακούει τον άλλον, ο καθένας μιλά τη δική του γλώσσα. Η χώρα μιλά με εκατό φωνές, αλλά δεν μπορεί να τραγουδήσει ενωμένη.
Το τετράγωνο Πλούτωνα προς Χείρωνα (0.6°) είναι μια βαθιά πληγή που σχετίζεται με το τραύμα του πολέμου. Ο Πλούτωνας στον Καρκίνο είναι η καταστροφή του σπιτιού, της οικογένειας, των ριζών. Ο Χείρωνας στον Κριό είναι η πληγή του εαυτού, της ταυτότητας. Η Γερμανία δεν μπορεί να συνέλθει από την ήττα: κάθε βετεράνος είναι ένα περιπατητικό τραύμα, κάθε συγκέντρωση είναι μια προσπάθεια να ξαναζήσει και να ξαναπαίξει το 1918. Αυτή η όψη είναι η πηγή του φαινομένου της «μαχαιριάς στην πλάτη»: του μύθου ότι ο στρατός προδόθηκε από πολιτικούς και Εβραίους. Η χώρα δεν μπορεί να αποδεχτεί την ενοχή της, γι' αυτό αναζητά εχθρό έξω.
Ο Άρης στον Καρκίνο σε σύνοδο με τον Πλούτωνα και τον Ποσειδώνα είναι μια επιθετικότητα που συσσωρεύεται για χρόνια. Δεν ξεχύνεται αμέσως προς τα έξω, αλλά σιγοκαίει υπογείως, σε υπόγεια, σε μπυραρίες, σε μυστικές εταιρείες. Όταν ξεσπά, δεν είναι απλώς πόλεμος, είναι ολοκληρωτική καταστροφή. Η εσωτερική σύγκρουση της Βαϊμάρης είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία να ξεχάσει κανείς το παρελθόν και στην αδυναμία να το αφήσει.
ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Ο Κρόνος στον Λέοντα είναι μια εξουσία που απαιτεί λατρεία και κύρος, αλλά δεν έχει τους πόρους γι' αυτό. Η Δημοκρατία προσπαθεί να είναι δημοκρατική, αλλά ο πρόεδρός της (Έμπερτ, Χίντενμπουργκ) αναγκάζεται να παίξει τον ρόλο του πατέρα του έθνους. Ο τυπικός ηγέτης της Βαϊμάρης είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να είναι ισχυρός, αλλά περιβάλλεται από αδυναμία. Από εδώ προέρχεται το φαινόμενο των «εκτάκτων διαταγμάτων» βάσει του άρθρου 48: η εξουσία δεν μπορεί να κυβερνήσει μέσω του κοινοβουλίου, αναγκάζεται να στηριχθεί στις ξιφολόγχες.
Ο Πλούτωνας στον Καρκίνο είναι μια εξουσία που συνδέεται με μυστικές εταιρείες και στρατιωτικούς κύκλους. Οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στο Ράιχσταγκ, αλλά στα επιτελεία, στον «Μαύρο Ράιχσβερ», σε μυστικές ενώσεις όπως η «Εταιρεία της Θούλης». Ο ηγέτης που χρειάζεται αυτή η χώρα είναι ένα σύμβολο, όχι ένας διαχειριστής. Δεν χρειάζεται να είναι έξυπνος - χρειάζεται να είναι η ενσάρκωση της θέλησης του έθνους. Γι' αυτό ακριβώς ο Χίτλερ, με την υστερική του γοητεία, κατέλαβε τόσο εύκολα τον άδειο θρόνο. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης δεν πέθανε από εξωτερικό εχθρό, αλλά από το γεγονός ότι οι ηγέτες της φοβόντουσαν να είναι βασιλιάδες.
Ο Ερμής σε σύνοδο με τον Κρόνο είναι μια εξουσία που βασίζεται στη γραφειοκρατία και τις οδηγίες. Ο Γερμανός δημόσιος υπάλληλος είναι μια θεότητα. Ο νόμος είναι πάνω απ' όλα, ακόμα κι αν είναι ανόητος. Αυτό δίνει σταθερότητα, αλλά σκοτώνει την ευελιξία. Όταν το σύστημα σπάει, σπάει ολόκληρο, γιατί κανείς δεν ξέρει να ενεργεί εκτός κανόνων.
Ο Ήλιος σε αντίθεση με τη Σελήνη είναι μια αιώνια σύγκρουση μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας και του λαού. Ο πρόεδρος θέλει τάξη, ο λαός θέλει ψωμί και θεάματα. Κανείς δεν εμπιστεύεται τον άλλον. Η εξουσία στη Γερμανία δεν είναι υπηρεσία, είναι ένα βάρος που κουβαλιέται με ζοφερή αποφασιστικότητα.
ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ
Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης είναι ένα αποτυχημένο πείραμα που έγινε μάθημα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η μοίρα της είναι να δείξει τι συμβαίνει όταν η ελευθερία δεν υποστηρίζεται από υπευθυνότητα και η δημοκρατία από παράδοση. Αυτή η χώρα ήταν ένα εργαστήριο καταστροφής: εδώ για πρώτη φορά στην ιστορία, ο υπερπληθωρισμός, η μαζική ανεργία και η πολιτιστική άνθηση μπλέχτηκαν σε ένα κουβάρι που εξερράγη στο πιο φρικτό καθεστώς του 20ού αιώνα. Ο προορισμός της είναι να είναι μια προειδοποίηση. Η Γερμανία αυτής της εποχής είναι ένας καθρέφτης στον οποίο κοιτάζεται κάθε λαός που βρίσκεται στο κατώφλι της επιλογής ανάμεσα στην τάξη και την ελευθερία, ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Υπήρξε για να καταλάβουμε: ένα κράτος χτισμένο πάνω στην ταπείνωση δεν μπορεί να είναι σταθερό.