ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
- Πόλη-μέσο, που ζει στα σύνορα των πραγματικοτήτων. Η Ιτάμι είναι ένα μέρος όπου τα όρια μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και του κόσμου των πνευμάτων, μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, εξαλείφονται. Δεν είναι απλώς μια πόλη, αλλά μια πύλη. Η κύρια όψη του χάρτη είναι η ακριβέστατη αντίθεση της Σελήνης στους Ιχθύες με τον Ποσειδώνα στην Παρθένο (0.9°). Η Σελήνη στους Ιχθύες είναι η συλλογική ψυχή, η διαίσθηση, η συμπόνια, η διάλυση. Ο Ποσειδώνας στην Παρθένο είναι η εξιδανικευμένη υπηρεσία, ο μύθος της αγνότητας και της θυσίας. Μαζί δημιουργούν μια πόλη που βρίσκεται συνεχώς σε μια κατάσταση «μεταξύ». Οι κάτοικοι της Ιτάμι λες και ακούν τις φωνές των προγόνων, αισθάνονται λεπτές ενέργειες. Αυτό εκδηλώνεται στην απίστευτη συγκέντρωση ναών, ιερών και τόπων δύναμης, αλλά και στην τάση για συλλογικές ψευδαισθήσεις και πανικό. Η πόλη δεν ανέχεται την ωμή, υλιστική πραγματικότητα — την θολώνει. Θυμηθείτε πώς το 1995 αυτή ακριβώς η περιοχή έγινε το επίκεντρο του καταστροφικού σεισμού Χάνσιν-Αβάτζι. Αυτό δεν είναι τυχαίο: ο σεισμός είναι ένα ρήγμα του φλοιού της γης, μια κυριολεκτική εισβολή του χάους του Ποσειδώνα στη δομή της Παρθένου. Η πόλη που ζει στο χείλος, δέχεται πρώτη το χτύπημα από την άλλη πλευρά.
- Πεισματάρης φύλακας των παραδόσεων, που έχει κολλήσει στο παρελθόν. Στην Ιτάμι ο χρόνος κυλά διαφορετικά. Ένας τεράστιος στελλίουμ από Δία, Κρόνο και Ουρανό στον Ταύρο (σύνοδος Δία και Κρόνου μόλις 1.2°) είναι η μέγγενη που σφίγγει την πόλη. Ο Ταύρος είναι η αντίσταση στην αλλαγή, η συσσώρευση, η αδράνεια. Ο Κρόνος είναι ο φόβος, οι περιορισμοί, οι δομές. Ο Δίας είναι η διόγκωση αυτών των δομών σε γκροτέσκα κλίμακα. Ο Ουρανός είναι η επιθυμία για απόδραση, αλλά είναι κι αυτός σφιγμένος σε αυτό το στελλίουμ. Η Ιτάμι είναι μια συντηρητική, σχεδόν φεουδαρχική τάξη, όπου οι οικογενειακές φατρίες και οι αρχαίοι ναοί υπαγορεύουν τους κανόνες. Η πόλη δεν θέλει να αλλάξει. Κρατιέται πεισματικά από το αγροτικό της παρελθόν, από το status quo. Κάθε καινοτομία αντιμετωπίζεται με εχθρότητα, μέχρι να γίνει μέρος της παράδοσης. Αυτό εκδηλώνεται στην αρχιτεκτονική: οι παλιές γειτονιές μοιάζουν ίδιες όπως πριν από εκατό χρόνια. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στη γεωργία και στις μικρές επιχειρήσεις, που κληρονομούνται. Αλλά αυτό το ίδιο στελλίουμ δίνει μια απίστευτη ικανότητα επιβίωσης: η πόλη, σαν τσιμπούρι, γαντζώνεται στη γη της. Επέζησε από τον σεισμό, από οικονομικές κρίσεις και παρέμεινε ο εαυτός της.
- Σφυρηλάτηση οδυνηρής τελειότητας. Η Ιτάμι είναι μια πόλη που έχει εμμονή με την ιδέα της αγνότητας και της υπηρεσίας, που έχει φτάσει στο παράλογο. Η διαμόρφωση «Βασιλική Άμαξα» με Ποσειδώνα, Ερμή, Σελήνη και Ουρανό είναι η μηχανή που παράγει ένταση μεταξύ υπηρεσίας και καταστροφής. Ο Ποσειδώνας στην Παρθένο δεν είναι απλώς ο μύθος της αγνότητας, είναι η ιδέα ότι μπορεί κανείς να καθαρίσει τον κόσμο μέχρι αποστείρωσης, να απαλλαγεί από τη «βρωμιά». Αλλά η Σελήνη στους Ιχθύες σε αντίθεση μαζί του λέει ότι αυτό είναι αδύνατο. Ως αποτέλεσμα, η πόλη δημιουργεί ένα σύστημα όπου ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να είναι ένας άψογος υπηρέτης, να θυσιάζεται για το σύνολο, αλλά αυτή η θυσία δεν θα εκτιμηθεί ποτέ δεόντως. Αυτή είναι η ρίζα της εξουθένωσης, των ψυχικών διαταραχών, του υψηλού ποσοστού αυτοκτονιών μεταξύ των ηλικιωμένων (η παράδοση του «να πεθαίνεις με αξιοπρέπεια»). Ο Ερμής στον Σκορπιό (ανάδρομος) είναι η νοοτροπία που σκάβει στα μυστικά, συμπεριλαμβανομένων των άπλυτων της γειτονιάς. Κουτσομπολιό, έλεγχος, αμοιβαία παρακολούθηση — η σκοτεινή πλευρά αυτής της «τελειότητας». Η πόλη υπερηφανεύεται για την καθαριότητα και την τάξη της, αλλά αυτή η καθαριότητα είναι μια φάρσα, πίσω από την οποία κρύβεται μια βαθιά συλλογική ταλαιπωρία.
- Πόλη-πολεμιστής, που φοράει μάσκα ειρηνοποιού. Παρά την εξωτερική απαλότητα και θρησκευτικότητα, η Ιτάμι είναι ένα μέρος όπου ο Πλούτωνας σε σύνοδο με τον Χείρωνα στον Λέοντα (2.8°) και ο Άρης στον Ζυγό (23°) δημιουργούν μια κρυφή, αλλά μανιώδη θέληση για εξουσία. Ο Πλούτωνας είναι η απόλυτη εξουσία, ο ολοκληρωτικός έλεγχος. Ο Λέων είναι η περηφάνια, το εγώ, η επιθυμία να είσαι πρώτος. Ο Χείρωνας είναι η πληγή που δεν επουλώνεται. Η Ιτάμι είναι μια πόλη που έχει τραυματιστεί επανειλημμένα (πόλεμοι, σεισμοί), και αυτή η πληγή έγινε η δύναμή της. Έμαθε να χρησιμοποιεί την αδυναμία ως όπλο. Ο Άρης στον Ζυγό είναι πόλεμος που διεξάγεται με διπλωματικά μέσα. Η Ιτάμι δεν επιτίθεται μετωπικά, χρησιμοποιεί ίντριγκες, συμμαχίες, γάμους. Η πόλη είναι μάστερ της «ήπιας δύναμης». Κατακτά όχι με το σπαθί, αλλά με τον πολιτισμό, τη φιλοξενία, τη φαινομενική αβλαβότητα. Αλλά μέσα σε κάθε κάτοικο κάθεται αυτός ο λύκος, έτοιμος να σκίσει τον λαιμό για τη φατρία του, για τη γη του. Αυτό εκδηλώνεται στον σκληρό αγώνα για τις θέσεις στο τοπικό συμβούλιο, σε πολέμους φατριών μεταξύ ναών, σε μια άτυπη ιεραρχία όπου οι «δικοί μας» είναι πάντα πιο σημαντικοί από τους «ξένους».
ΡΟΛΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Η Ιτάμι γίνεται αντιληπτή στην Ιαπωνία ως «ήσυχο προάστιο της Οσάκα», ένα μέρος όπου ζουν «φυσιολογικοί άνθρωποι», σε αντίθεση με τη θορυβώδη μητρόπολη. Αλλά στην πραγματικότητα είναι η πνευματική ασπίδα της περιοχής Κανσάι. Πόλη-μέσο, που δέχεται πάνω της τα χτυπήματα της μοίρας (σεισμοί, οικονομικές κρίσεις), ώστε να μην πέσουν πάνω στην Οσάκα και το Κιότο. Είναι το αμνό θύμα που στέκεται φρουρός. Στον κόσμο, η Ιτάμι είναι γνωστή κυρίως χάρη στο κάστρο Ιτάμι (ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής) και ως το μέρος όπου παράγεται το διάσημο σάκε. Η μοναδική αποστολή της πόλης είναι να είναι μια γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος της Ιαπωνίας. Δεν θέλει να γίνει υπερσύγχρονη, όπως το Τόκιο, αλλά ούτε και να μετατραπεί σε μουσείο, όπως το Κιότο. Η Ιτάμι είναι ζωντανή ιστορία, όπου οι παραδόσεις δεν είναι συντηρημένες, αλλά βιώνονται καθημερινά. Αδελφοποιημένες πόλεις — πιθανώς πόλεις με παρόμοια μοίρα: μέρη που έχουν επιζήσει από καταστροφές και έχουν διατηρήσει την αυθεντικότητά τους (για παράδειγμα, κάποια πόλη στην Ιταλία, που βρίσκεται κι αυτή πάνω σε ρήγμα). Αντίπαλος — η Οσάκα: η Ιτάμι αισθάνεται ως ο μικρότερος, πιο σεμνός, αλλά πιο πνευματικός αδελφός, που κοιτάζει την πολυάσχολη Οσάκα αφ' υψηλού.
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΟΙ
Ο κύριος οικονομικός πόρος της Ιτάμι είναι η γη. Το στελλίουμ στον Ταύρο είναι κυριολεκτικά το «κάθομαι στη γη». Η πόλη κερδίζει από τη γεωργία (ρύζι, λαχανικά, διάσημα χόρτα), από την παραγωγή σάκε (το νερό από τις τοπικές πηγές είναι ξεχωριστός πόρος, σχεδόν ιερός), από τα ακίνητα (η γη ακριβαίνει, δεν πωλείται αλλά κληρονομείται). Δυνατό σημείο — η σταθερότητα. Η οικονομία δεν υπόκειται σε απότομες διακυμάνσεις, είναι αδρανής. Αδύναμο σημείο — η έλλειψη καινοτομίας. Η πόλη χάνει χρήματα λόγω της απροθυμίας να επενδύσει σε νέες τεχνολογίες, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού και της φυγής των νέων προς την Οσάκα. Ο Άρης στον Ζυγό σε σύνοδο με τον Ραχού (Βόρειο Δεσμό) είναι μια οικονομία χτισμένη πάνω σε συνεργασίες και συμμαχίες. Η Ιτάμι ξέρει να διαπραγματεύεται, να δημιουργεί συμπλέγματα μικρών επιχειρήσεων. Αλλά ο Πλούτωνας με τον Χείρωνα είναι η παραοικονομία, η διαφθορά, η μαύρη αγορά, οι παράνομες συναλλαγές γης. Η πόλη μπορεί να χάνει χρήματα λόγω εσωτερικών πολέμων μεταξύ φατριών, που παραλύουν τη λήψη αποφάσεων.
️ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ
Η κύρια σύγκρουση είναι μεταξύ «παλαιών» και «νέων», μεταξύ φατριών. Το στελλίουμ Δίας-Κρόνος-Ουρανός δημιουργεί μια αξεπέραστη ένταση: οι νέοι (Ουρανός) θέλουν ελευθερία, αλλαγή, να φύγουν στην πόλη, ενώ η παλαιότερη γενιά (Κρόνος) και οι θρησκευτικοί θεσμοί (Δίας) απαιτούν υποταγή στις παραδόσεις. Αυτό οδηγεί σε ένα χάσμα γενεών, που είναι πιο έντονο από τον μέσο όρο της Ιαπωνίας. Η δεύτερη σύγκρουση είναι μεταξύ των ιδρυτικών οικογενειών. Ο Πλούτωνας στον Λέοντα είναι ένας φατριακός αγώνας για εξουσία, που διαρκεί αιώνες. Εξωτερικά όλοι χαμογελούν, αλλά εσωτερικά είναι ψυχρός πόλεμος. Η τρίτη σύγκρουση είναι μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης. Η αντίθεση Σελήνης-Ποσειδώνα χωρίζει τους κατοίκους σε εκείνους που ζουν σε έναν κόσμο πνευμάτων, παραδόσεων και αυτοθυσίας, και σε εκείνους που βλέπουν την υποκρισία, τη βρωμιά και θέλουν να ζήσουν αληθινά. Αυτός ο διαχωρισμός διαπερνά κάθε οικογένεια.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Το πνεύμα της πόλης καθορίζεται από το «μιαμπί» — εκλεπτυσμένη κομψότητα, αλλά με μια απόχρωση τραγικότητας. Είναι ένας πολιτισμός του «μόνο νο αβάρε» — το αίσθημα θλίψης για τη φευγαλέα φύση των πραγμάτων. Η Ιτάμι υπερηφανεύεται για τους ναούς, τα φεστιβάλ (ματσούρι), τις χειροτεχνίες της. Η πόλη σιωπά για το συλλογικό τραύμα — τον σεισμό του 1995. Δεν συνηθίζεται να μιλάει κανείς γι' αυτό, αλλά έχει χαραχτεί στο υποσυνείδητο. Σιωπούν για το υψηλό ποσοστό αυτοκτονιών μεταξύ των ηλικιωμένων, για την ενδοοικογενειακή βία, που κρύβεται πίσω από την πρόσοψη της ευημερίας. Η ταυτότητα χτίζεται πάνω στην αντιπαράθεση «εμείς — δεν είμαστε η Οσάκα». Εμείς είμαστε ήσυχοι, πνευματικοί, καθαροί. Αυτοί είναι θορυβώδεις, εμπορικοί, βρώμικοι. Αυτό το αίσθημα ανωτερότητας είναι το κλειδί για την αυτοεκτίμηση της πόλης.
ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ
Η Ιτάμι υπάρχει για να υπενθυμίζει στην Ιαπωνία τις ρίζες της. Είναι η πόλη-άγκυρα, που δεν αφήνει την περιοχή Κανσάι να βυθιστεί εντελώς στην άψυχη τεχνοκρατία. Η μοίρα της είναι να είναι ταυτόχρονα θύμα και θεραπευτής. Να δέχεται πάνω της τα χτυπήματα (φυσικές καταστροφές, οικονομικές κρίσεις), να τα επεξεργάζεται μέσω της πνευματικής της δύναμης και να εκπέμπει πίσω καθαρή ενέργεια. Η Ιτάμι είναι ένα αλχημικό εργαστήριο, όπου η ταλαιπωρία μετατρέπεται σε ομορφιά και το χάος σε παράδοση. Η συμβολή της στον κόσμο είναι η απόδειξη ότι μπορεί κανείς να ζει σε αρμονία με το παρελθόν, ακόμα κι αν αυτό είναι οδυνηρό. Όσο υπάρχει η Ιτάμι, η Ιαπωνία έχει μια ευκαιρία να μην χάσει την ψυχή της.